шуд. Он ғулом як курсро пеши вай андохт, бихӯрд. Ва пас дигареро бияндохт, онро ҳам бихӯрд. Абдуллоҳ, разияллоҳу анҳу, аз вай пурсид, ки:
– Ҳар рӯз кути ту чист?
Гуфт:
– Он чӣ дидӣ.
Фармуд:
– Чаро вайро бар нафси худ исор* накардӣ?
Гуфт:
– Вай дар ин замин ғариб аст, чунин гумон мебарам, ки аз масофати дур омадааст ва гурусна аст. Нахостам, ки вайро гурусна гузорам.
Пас гуфт:
– Имрӯз чӣ хоҳӣ хӯрд?
Гуфт:
– Рӯза хоҳам дошт.
Абдуллоҳ бо худ гуфт: «Ҳама халқ маро дар сахо маломат мекунанду ин ғулом аз ман сахитар аст». Он ғуломро ва нахлистонро ва ҳар чӣ дар вай буд, бихарид. Пас ғуломро озод кард ва онҳоро ба ӯ бахшид.

Қитъа
Нафси сағро ба як-ду луқмаи нон,
Бар сағи нафс ҳар кӣ кард исор*,
Гар бувад банда, филмасал, шояд,
Хоҷагонро ба бандагиш иқрор. (173 калима)

Абдураҳмони Ҷомӣ

ЛУҒАТ

Абдуллоҳ ибни Ҷаъфар (вафоташ 699)-аз хешовандони Ҳазрати Алӣ, ки дар саховат машҳур аст
исор кардан – бахшидан, сарф кардан