Дар ҳақиқат чойхонаи азиму ҳамеша серодами вай якбора тамоман холӣ гардида буд.

Дар ҷониби дигар Мирзо ҳамоно бо итоб менавохту шариконаш зери навои вай овозхонии худро идома ҳамедоданд.

Ва вақт мегузашт.

...Ва ногаҳ касе давраи азимшударо дарронида, ба миён ворид шуд. Аҷибаш, ки вай чойхоначӣ буд ва ҳамон майкаи чиркин дар танаш буд. Не, боз бо палосу курпачаҳои оҳар, инчунин чойнику пиёлаҳои нав омада буд, ки онҳо дар дасташ ва ё зери кашаш буданд. Вале чун ҳофизону навозандаро шинохт, якбора суст шуд, истод, рангаш тағйир ёфт. Ниҳоят зӯр зада, аз вазъ баромадан хост ва канда-канда гуфт:

-Мебахшетон-даа... Ман дар аввал кӣ будани шуморо надонистам-даа... Набошад-даа... Ҳаа...

-Набошад-даа, дигар хел муомила мекардӣ-даа?-сухани ногуфтаи варо ба забон овард Иброҳимҷони чарбзабон.

-Вале одам будани ҳамаро шинохтан душвор не-даа,-изҳори дошт Мирзои Навозанда:-Чойхона барои одам. Аз одам чизӣ азизтар ҳаст магар дар дунё... Бе одам чойхонаи ту ба чизе намеарзаду ба чизе ҳам лозим намешавад! Ҳамин тавр не?...

Чойхоначӣ, ки ҳамоно дар тан майкаи чиркини гичимшуда дошт, тамоман дар ҳолати нобоб монда буд, балки тани чиркинашро араки бештар пахш мекард.

Ин дафъа вақти зиёд лозим шуд, то худашро ба даст гирифта тавонад.

-Марҳамат, ба чойхона. Ҳар чизе, ки хоҳед муҳайё мекунам барои Шумо-даа!...

-Барои ҳама муҳайё кардан зарур-даа! Ва ҳар рӯз мӯҳайё кардан лозим-даа. Ва тарзе муҳайё кардан зарур, ки ҳам банда ризо шаваду ҳам Худованд!-инро мегуфт боз чойхоначии машҳӯр Мирзои Навозанда.

Мирзою ҳамроҳонаш ба чойхонаи ин ҷо гар мерафтанд ва зиёфаташро мехӯрданд, шармандагии чойхоначӣ паси тантанаи зиёфат монда, номаъқулиҳояшро оянда идома додан мегирифт.

Аз ин боис онҳо ҷониби чойхона қадам намонда, аз ин ҷо рафтанд.

Ба болои сари чойхоначӣ, ки дар тан майкаи чиркини