Соли 1980 Мирзои Навозанда гиҷчаку дутор ва танбурашро ба лингае андохта, аз Исфара ба Душанбе, ба Донишкадаи ҳунарҳои зебои кишвар, ки акнун номи дӯсташ Мирзои Турсунзодаро гирифта буд, омад, то наво ва мақомҳои писандидаи дӯсти азизаш Турсунзодаро, яъне навоҳо, ки аз Умар Ҳофизу Қорӣ Носир ва бузургони дигари Исфаразамин мерос гирифта буд, ба ҳунаромӯзон ва эҷодгарони ҷавон омӯзонад ва насли ҷавон бошад ин навоҳоро оянда барои шоири дигар ва ошиқи дигар ва муштоқи дигар ва толибу талошгари дигар бурда, расонида ва навохта тавонанд. Бале Мирзои Навозанда мехост навою мақомҳои классикиро ба ҳунаромӯзон ва эҷодгарони наврасу навҷавон омӯзонида, мерос гузошта тавонанд, ки дунё гузарон асту ягона чиз, ки монад осор асту нишони ҳунарварӣ.

Шарти ҳунар бошад чунин аст, ки аз насл ба насл бигзарад, чунон ки дар муддати садсолаҳо наво ва сурудаи Шашмақом аз устод ба шогирд мегузашт ва бо ин васила то рӯзгори мо ҳам расида буд...

Ҳамчунин бори нахуст буд, ки як чойхонаҷиро ба Донишкадаи олӣ ва хоса Донишкадаи ҳунарҳои зебо, яъне Донишкадаи санъат қатори профессор ва доктор ва мутахассисони баланддараҷа даъват карда буданд барои омӯзонидани ҳунаромӯзон ва тадриси онон.

Мирзои чойхоначӣ дар Донишкадаи санъати ҷумҳурӣ муддати тӯлонӣ ба толибон ҳунарҳои аҷдодӣ — мақому навоҳои классикиро омӯзонд. Ҳамон наво ва мақомҳоре, ки як қисмашонро мутахассисони наво азбайнрафта гумон дошта буданд, зеро ин навоҳоро ва ин мақомҳоро дар Осиёи Миёна касе дар хотираш ҳифз карда, то имрӯз расонида натавониста буд ва намедонист, ғайри Мирзои Навогар. Дарсҳои Мирзо барои ҳунаромӯзони