Аз омадани Ойгул ва шавҳараш волидайни ӯ бисёр хуш шуданд. Хусусан, Арча-бобо. Зеро як ҳафта пеш аз ташрифи ғайриоддии Ойгул, ки дар ҳаяҷон буду ҳатто пиёлаи чойро нанӯшида, чизе нагуфта, ғайб зад, сахт хафа шуда буд. Намуди зоҳирии Ойгул низ ӯро ба ташвиш андохт. Вай ба тамом тағйир ёфта буд. Аз он рухсораи гулгуну чашмони меҳрбор ҳеҷ нишонае намедид. Вай сахт коҳида, нигоҳашро аз дигарон мегурезонд. Ба саволҳо бо дили нохоҳам ҷавоб мегардонд. Арча-бобо фикре намуд, ки баҳонае ёбаду ба Гоҷук биравад. Он ҷо сари қадам ба хонаи Набот даромада аҳвол гирад. Ҳамчунин фаҳмад, ки бо духтару домодаш чӣ воқеа рух дода бошад. Дар ҳамин андеша буд, ки онҳо худашон даромада омаданд. Дар чеҳраи Ойгул осори хафагӣ, дармондагӣ ҳувайдо буд, аммо баробари дидани домоди дӯстдоштанӣ, Арча-бобо дигар таваҷҷӯҳе нисбати духтараш накард. Бо занон чӣ ҳолатҳое ки рух намедиҳад, мумкин Худо дода бошад, интизори фарзанд аст. Арча-бобою Амоноҷон бо ҳавас ба бозии бачаҳои ҳамсоя нигариста, орзуи наберадор шуданд аз яккаву ягона духтарашон дар дил мепарвариданд...

Арча-оға ба муносибати ин ташриф, ки ононро ба сурур оварда буд, хост ҷавонасро, ки барои зимистон парво мекард, бикушад. Аммо Раҷаб қатъиян муқобил баромад. Ба хӯроки оддин чошт қаноат карданд. Ҳангоме ки Амон ва Ойа онҳо тайёр мекарданд, онҳо сари чойники чой сӯҳбат оростанд. Дар бораи ҷанг ва ҷойҳое, ки Раҷаб ҷангида буд, дар бораи муҳорибаҳо ва мукофотҳо, дар бораи зиндагии душвори овулҳои колхозӣ дар солҳои гузашта, дар бораи кишти гузаронидашуда, дар бораи ниёзу эҳтиёҷоти деҳқонон, дар бораи он ки дар мағозаҳо газвор пайдо шудааст. Аз бисёр мавзӯъҳо гап заданд. Раҷаб ба ҳар мавзӯъ, ки падарарӯс ба миён меовард дилу бедилон шарик мешуд, вале гӯё ки равонаш рафта бошад, караҳт буд. Ба саволҳо бо як хашми ниҳонӣ ҷавоб медоду сарашро боло намебардошт. Азбаски мӯйсафед бо омадани меҳмон хурсанд буд, ҳамаи инро нодида мегирифту ҷиҳати шармгинию хоксории домод мепиндошт. Аммо тағи дилаш ким-чӣ хел сиёҳ буд. Ҳатто вақте ӯро аз пушти дар Амон-оҷа садо кард, хурсанд шуд.

Мӯйсафед баромад. Раҷаб дар утоқ танҳо монд.
«Ана акнун — андешид вай — Ойа ба модараш буду шуди гапро гуфтагист. Модар ба мӯйсафед мегӯяду сӯҳбати