ба як тараф ҳаво дод. Аз ҷояш ҷаҳида хесту нишаст. Овози ӯ, дастонаш, зонуҳо ва ҳатто риши тунуки ӯ ларзиданд.

Оҳанги гапзаниаш нишон медоданд, ки қаҳраш бениҳоят сахт омадааст:

— Ту пеши ман ин қадар худоро ном нагир! Худо ин ҷо чӣ кор мекунад? Вақте ки ман панҷ вақт намоз мегузорам, оё аз худо метарсам? Не. Ман мардумро эҳтиром мекунам. Ва маро аз ин зиёд талқин накун, ки ту ба худо муътақид ҳастӣ! Агар худо мебуд, оё мегузошт ки панҷ соли дароз хуни мардум резад? «Хости худо» «Худо мехостааст» — ӯро аз дигар дар қаҳр меоварданд ин суханон. Ту, писар, шаф-шаф нагӯю шафтолу гӯю мон. Чӣ воқеа шуд? Мо на ба он умед худ нахӯрдаю напӯшида духтарамонро калон кардем ки дар пирнамон...

Мӯйсафед хомӯш шуду туфи гӯлӯяшро фурӯ дод. Раҷаб бошад сархам менишаст. Оқибат зери лаб чизе ба забон овард, то хомӯширо аз байни бибарад:

— Чизе ки шумо мегӯед, дуруст аст Арча-ого...

— Бале дуруст! Дурӯғу мардуми дурӯғгӯро чашми дидан надорам. Арча-ого ҳеҷ вақт разилу номард набуд. Ту ба пирини ман нигоҳ накун. Ҳамеша қудрате дорам, ки адаби нобакорону тарсуҳоро диҳам...

Раҷаб нағз фаҳмид ки падар аз уҳдаи муҳофизати духтари ягонааш баромада метавонад. Арча-ого медид, ки домодаш ҳамон тарзе, ки ӯ мехост, ӯро фаҳмид. Давоми суханонаш аллакай нармтар буд:

— Ман, писарам, туро тарсонданӣ нестам. Ману модарашро ғайр аз Ойаҷон касе дар ҷаҳон нест. Аз он ҷиҳат, ки ту шавҳари Ойа ҳастӣ, барои мо бисёр азизӣ! Охир Ойа худаш туро интихоб кард, ту ҳам он вақтҳо гӯё муқобил набудӣ... Он касе ки ё ӯро... ё туро ҳафа кунад, зинда намемонам...

Боз хомӯш монданд. Раҷаб фаҳмид, ки бозиро бохтааст. Дар қисмати чапи қафаси синааш дарди мағшушу заиферо ҳис карда, дар сараш танҳо фикре чарх мезад: «Чӣ бояд кард?», «Чӣ бояд кард?!»

— Хуб, ба кадом хулоса омадӣ? — пурсид Арча-ого ба рӯи Раҷаб нигариста.

Раҷаб чашмашро гурезонда, хастаҳолона ба забон овард:

— Бигузор, Ойа бо шумо монад.

— Ин қарорат қатъист?