кашида, бо ҳиссиёти вазнин аз қафои дигарон сӯи рамаи гӯсфандон роҳ гирифт. Каргаси сиёҳ бошад дар осмони сафедфому тафсон болои онҳо давр мезад.

Рамаро пирамарде бо писараки тахминан даҳсола, ки дар пои бараҳна сандал пӯшида буду бо оҳанги суруди оддие паст-паст хуштак мекашид, ҳай мекарданд.
Пирамард тақрибан ҳафтод сол дошт, ришаш сафед, чун намаки шӯрзамин, пӯсти рӯву дастонаш мисли коғази пӯстини қадима, танҳо чашмонаш монанди корди дар камар овезон чун пештара тез буданд. Ӯ аз дур савораҳоро дида, писарбачаро аз қафои рама фиристод, худаш бошад ба асо такя дода, дар ҷояш истод.

Ӯ албатта шунида буд, ки аз ҷониби Форс ба туркманҳо хатари калон таҳдид мекунад. Лекин рӯз ҳамоно рӯзи муқаррарӣ ва атроф ҳам дар ин айёми гарми июн чунон одӣ буд, ки ҳатто ба ягон хел хатар хоҳиши бовар кардан набуд. Худоро шукр, рӯз бад нагузашт. Алаф хуб аст, гӯсфандон дар давоми рӯз не, балки байни чанд соат сер мешаванд. Мана чӣ хел бошавқ сӯи хона медаванд. Дар хона бошад, ҳама дар ҷояш, писари калонӣ аз ҷоҳ баромада мегӯяд: «Ота, парво накунед, човлук1 соз аст!» Келинаш Огулчерени ҷавон бошад бо адабона таъзим карда, ӯро ба хӯроки шом таклиф мекунад. Ӯ ҳам рӯзро беҳуда нагузаронидааст. Афташ ба қарибӣ ба ӯ наберае тӯҳфа мекунад. Оҳ худованд, боз барои хушбахтӣ чӣ лозим аст! Не, Ӯ ба хатар боварӣ надошт. Ва бо вуҷуди ин мӯйсафед аз ояндагони савора чашм наканда, кулоҳашро ба тартиб овард, остинҳояшро поён фуровард.
Савораҳо дартоз аз назди мӯйсафед гузашта, салом ҳам надоданд, гарчанде аз рӯи сину сол писарону наберагони ӯ ҳисоб мешуданд. Ва Ӯ оҳе кашид: «Маълум мешавад, ки дуруд гуфтан дар ҳақиқат ҳуқуқи оллоҳ аст». Мӯйсафед онҳоро овоз дод:
— Ассалому алайкум, мусофирони худо!

Лекин баъди ин ҳам касе ба мӯйсафед аҳамият надод ва исёнеро, ки сардияш торафт қафаси синаро фишор меовард, тасдиқ кард. Бо вуҷуди ин мӯйсафед ба
асои пурқувват бор андохта, меҳмонони нохондаро дурусттар дидан хост. Дар тӯли умри дарозаш одамони
ҳархеларо он қадар дида буд, ки... Лекин ба ҳар ҳол
савори байтали аблақ — марди малламӯйро, ки аз мам-

1Човлук — гирдан аз химчаҳо бофташуда, ки дар даруни чоҳ барои нарехтани деворҳои он гузошта мешавад.