— Пинҳон кун, ман ҳамаашро ба ту дар хона мефаҳмонам.
— Қалами ту аст, пас худат пинҳон кун.
— Ҳа, ин... дар анбони ман мешиканад. Охир, қалами шишагӣ аст-ку. Ҳамин қаламро мондан намехоҳиву боз худатро бародар мегӯӣ... Бо ҳамин портфелат фахр мекунӣ, аз худат котиб метарошӣ...
— Хайр, биёр, мон.
Дарсҳо тамом шуданд ва ҳама хостанд, ки бароянд, аммо Ҳолбика бо имони даст ҳамаро дар синф манъ кард. Баъд ҳамроҳи мудири мактаб ва як бачаи қадпасту фарбеҳаки назарногир, аз синфи панҷум, дохили синф шуданд. Кадоме ба Пӯлод барвақттар гуфта буд, ки бачаи раиси колхоз аст.
— Канӣ, Валиев, пеши тахта биё — гуфт Ҷумъа Сафаров.
Валиев пеш баромаду ба ҳама бо чашмони халтазадаи ҳуқмонандаш нигоҳе карду пас сарашро поён кард.
— Ана, бачаҳо, дар мактаби мо аҷиб як чизӣ ногаҳонӣ пайдо шудааст: дуздӣ... Беодобиву қаллобиву фиребгарӣ корҳои баданд, ки дар ин масъала ҷои гап ҳам нест, аммо аз ҳама бадтараш дуздист. Аз ин мебарояд, ки одам ҳеҷ номус надорад... Дар аввали сентябр кадоме ду дафтари тозаи хонандаи шуморо дуздид ва худатон медонед, ки масъалаи дафтар чӣ мушкил аст... ҳоло бошад аз синфи ҳамсоя қалами Валиев гум шудааст, ки хеле зебо будааст, — охир, то ба кай чунин бешармӣ? Мо синфи панҷумро тафтиш кардему наёфтем, акнун шуморо мебинем, зеро ба ҷуз дафтарҳо дар синфи шумо ҳафтаи гузашта қаламдоне бо ҳама лавозимоташ гум шуда буд...
«Қаламдон? Шояд ҳамон қаламдони рангае, ки Илҳон дар хона нигоҳ медорад... ӯро ба мактаб намеорад, ки мабодо касе боз надуздад... Охир дар мактаб дуздиро сар карданд... Ҳо аҷинае — падараш ӯро дуруст ном мебарад! Чӣ бояд кард-а? Чӣ?»
— Қалами ту кай гум шуд, Валиев?
— Ҳангоми танаффӯс... танаффӯси дуюм.
— Ин тавр ки бошад, ту аз кадоми ин ҷо нишастаҳо гумонбар мешавӣ?
— Аз ҳеҷ кадомаш...
— Хайр чӣ, ба хотири обрӯи умум... тайёрем, ки бообурӯ кунем. Рафиқи Сталин чӣ хел омӯзонда буд?