ин баҳси бемаъниро шунидан намехостанд. Баъд касе гуфт:
— Эй, ту савдои мӯйсафедро халалдор макун!
— Ана, ана, гӯё ки ӯ кадухоро надуздида бошад.
Ялқоп зуд ба қафо баргашт, аммо марди сухангӯро нашинохт. Дар он ҷо ҷавонони зиёде ҷамъ шуда буданд ва дар миёни ин пойлучон пайдо кардани он лофзан душвор буд.
— Бигузор фурӯшад, ман ба ӯ коре надорам, — оромона гуфт Ялқоп, аммо чашмонаш ҳамоно суроби як хашмро дар хеш ҷилва медоданд. — Бигузор фақат кадудона фурӯшад, аммо на ҳар гуна... калимоти ғайриқонунӣ...
Ӯ мағрурона аз он миён рафт. Ин лаҳза дар хирман мизеро гузошта онро бо матои сурх печонда, чанд курсӣро дар атрофаш ниҳоданд ва чаҳор нафар, номаълум ки аз куҷо пайдо шуданд, ба қафо гузашта рӯи курсӣҳо нишастанд. Яке аз онҳо раиси колхоз буду ду нафараш тамоман ношинос, аммо чорумаш, ки гимнастёрка ба бар дошту миёнашро бо тасмаи чармин баста буд.... Пӯлод дархол муаллими собиқаш, Қурбоновро шинохт. Ҳанӯз айёми баҳорон Қурбоновро ба ноҳия даъват намуда, куҷое, роҳбараш интихоб карданд, мегуфтанд калонсолон. Раис мӯйсари зебояшро бо панҷааш шона карду бо тантана риштаи суханро ба ӯ дод. Пас Қурбонов гимнастёркаашро рост намуда аз хушбахтиҳои атокардаи Октябри Кабир тӯлонӣ сухан кард. Баъд аз боби давлатдории оқилонаи ҳизби Сталини бузург (дар ин лаҳза ҳама якбора чак-чак заданд, ки овози рамаи гӯсфандони хомӯш равандаро ба ёд овард) ва ҳиммати мо барои Ғалаба ҳарф зад... Дар ҳамин асно бӯи озордиҳандаи шӯрбои бепул мардуми гушна, аз ҳама зиёдтар кӯдаконро беқарор мекард ва дам ба дам ба дегҳо нигоҳ мекарданд, ки дар атрофашон Холбика ва ду марди ёрдамчииш бесарусомон буданд. Дар издиҳом охкашиву беқарорӣ авҷ гирифт ва танҳо мӯйсафедони ба ҳама неку бади зиндагӣ тобовар бо ҳасрат гӯш мекарданд ва як қисмашон чашмонашон нимпӯшида қисми дигарашон дар сар андешаи роҳи дарози биёбонро доштанд...
Дар охир Қурбонов тугмаҳояшро ҷило дода чанд бор даст афшонду ба падар ва омӯзгори бузурги мо