мактаб шитофт. Ҳарчанд медонист, ки аз ӯ каме пештар хоҳад расид, аммо давида рафт. Дарс давом мекард ва роҳрави торики мактаб хомӯш буд. Фақат аз пушти дарҳои пӯшидаи синфхонаҳо садои пасти одамон шунида мешуд. Ӯ дари синфро пайдо карда осемасар бикшоду дид, ки Холбиқа дар кадом мавзӯъ гап мезад.

Баҳс кӯтоҳ буд.

— Хайр, чӣ шудааст? — кӯшид, ки фаҳмад, Холбиқа.

— Лозим... — чашмонашро пинҳон карда гуфт Норточ. — Лозим шудааст ман ба ту баъд мегӯям... Даъваташ кун.

Ӯ ҳанӯз намедонист, ки Холбиқа росткавл аст ё не... не, ба ҳар ҳол намегӯяд: аз намудаш одами хуб асту аммо хабаркаш аст. Ҳо чӣ хел ба Ялқоп гунаҳгори хабси Ҳимматҳоро фаҳмонда буд... Ва Пӯлодро ба худш моиЛ кардааст, бо рашк андешид Норточ. Худат таваллуд, ки кардӣ, бо хоҳиши худат хоҳияш омӯхт... Не, беҳтараш ба одамон набояд бовар кард. Хайр, Норточ бо ӯ ба ҳар ҳол забон як карда метавонад, аммо ба писараш чӣ хоҳад гуфт?

— Ба ман... маро гуфтанд, ки тағои Оғамуродро дидан мумкин будааст, бачам. Ва ман мехоҳам, ки... аз ту маслиҳат мепурсам, ки чӣ бояд кард. Ту акнун калон шудай, хайр, дигар ман аз кӣ маслиҳат пурсам, агар аз ту не... Хуб мешуд, ки агар мову ту ба шаҳр рафта ӯро хабар мегирифтем. Ё ки... ана... ӯро худашро? Ба ҳамин хотир пеши ту омадам...

Пӯлод дар ҷояш шах шуд: читур?... Чаро ӯро фириб медиҳад? Охир, ӯ худаш дирӯз аз пушти дар аз забони Ялқоп шунида буд, ки тағояшро дидан ҳеҷ имкон надорад ва дар ин бора фикр кардан ҳам хатост. Ва модараш ҳам он лаҳза розӣ шуда буд: «Худоё, шарманда накунӣ. Боз ҳаминаш намерасад, ки моро ҳам гунаҳгор ҳисобанд...» Чаро ки ӯ доимо Пӯлодро фириб медод? Гоҳ бо забони сохта ин Ялқопро таъриф мекунаду гоҳ-гоҳ Гоҷукро нафрин мехонад...

— Чаро ту шах шудӣ? Рафтем. Ту ба ман чӣ ҷавоб медиҳӣ?

— Намедонам... — бо қаҳр гуфт Пӯлод ва нигоҳашро ба дигар сӯ давонд.

— Ин масъаларо шумо бо Ялқоп ҳал кунед... Ман ба дарс меравам.

— Не, не — беқарор шуд Норточ, ки чунин ҷавобро интизор набуд.