Онҳо дар даромадгоҳи деҳа то бегоҳ бозӣ карданд ва ҳангоме, ки ба хона баргаштанд, модару падарандару холаашонро машғули пашмҷудокунӣ ёфтанд.

— То кай шуморо интизор шавем? Канӣ, шинед — бо қаҳр дод зад Ялқоп, ки дар пеши тиреза машғули хату чаки худ буд.— Дигар худатон бояд дар фикри рӯзгузарониятон бошед...

Пашмҷудокунӣ дигар барои Пӯлод як шуғли ҳаме­шагӣ ба шумор мерафт. Ӯ ҳатто чунон устокор шуда буд, ки гоҳо таърифи падарандарашро ҳам мешунид. Ва ин таърифот гӯё кайҳо буд, ки... Ҳама акнун хомӯш бу­данд.

— Ана чӣ,— гуфт Ялқоп аз қоғазҳояш канда шуда,— пагоҳ шумо ба мактаб намеравад, зеро дар амбор пӯст­хорро ҷудо карда такидан лозим будааст. Саҳар бар­вақттар мехезем.

— Шояд ман бо ту мераваму онҳо баъди дарс...

— Не: ман ду бор такрор карданро дӯст намедорам! Ҳангоми хӯрдан — онҳо пешоҳанганд, аммо дар кор... Ту ҳам албатта меравӣ, дигар илоҷ надорӣ. Ақалан як бор бӯяшро ба машомат эҳсос мекунӣ...

Модар дигар хомӯш буд.

— Вагарна гумон бурдан мумкин аст, ки шумо танҳо бо як ҳавои тоза қаноат мекунеду бас. Ва шояд одамон ҳам гумонбар шаванд, ки шуморо ман намехӯронам. Бубинед-а, ҳатто гап задан намехоҳанд!.. Ба як обу нони холӣ шуморо мебандам... Баъд шояд ба гап ҳам дароед... Гоҳ барои ин «сагбача» меранчанду гоҳ ба хотири Ҳиммати аблаҳ...— Ялқоп пойҳояшро чун ҳайкал гузошта хеле онҳоро сарзаниш карду чашмонаш дигар ба рӯи ҳамидааш менигаристанд.— Ҳа, бигзор, ҳатто ман бошам, вале кори шумо — сагҳо чӣ?! Хӯҷаин чӣ кор карданашро худаш медонаду халос! Ва аз он чӣ, ки дар хонаи ман мегузарад, касе набояд огоҳ бошад... аз хона, ки баромадед, ҳамаро фаромӯш кунед! Худам ҳам чунин мекунам. Агар ҳар саг домангири ман бошад... Маълум, ки бародари ту ба аҳли оила ва ходимонаш хуб соҳибӣ карда наметавонист ва — ана сазои ӯ! Ва маълум не, ки ӯ худаш кӣ буд... шояд искотӣ ягон ҷосуси Япон буд...

— Чаро ту чунин мегӯӣ — бо ашкҳои шашқатор — гуфт модараш.

— Хомӯш бош! Дар Ватани мо ҳар касро беҳуда намешинонанд ва йигитҳои Сталин ҳар масъаларо хуб