ҳам ҳал мекунанд. Агар ман ба ҷои ту мебудам, ба «орган» мерафтаму аз дили соф ҳамаашро қоил мешудам... ҳа худамро пок мекардам! Охир, аз ин кори бадтаре нест... Ба ҳар ҳол андеша кардан лозим. Ва ягон гап дар бораи ман... фаҳмиди?! Агар не, қасам ба номи Худо, ки баъд бо шумо ана ин қамчини ман гап мезанад!..
Модараш дар ҳолати бечорагӣ хомӯш буд.

Холбика ва мудири мактаб баъди як рӯз озими шаҳр шуданд. Бегоҳирӯз Пӯлод аз пӯстҷудокунии афгор шуда, базӯр лаҳзаеро пайдо карду номаро ба дасти ӯ супурд. Аз рӯи гуфти холаи Онадурсун, Холбика медонист, ки тан рӯзгори пасин дар хона чӣ рӯйдодҳо ба вуқӯъ меоянд ва аз ҳамин сабаб буд, ки ғамгину ошуфтаҳол менамуд. Субҳидам ӯ кӯшише карда бо Ялкоп мусоҳиб шуд, то ки бачаҳоро ба мактаб рафтан иҷозат диҳад, аммо Ялкоп чунон бо вай аз рӯи ғазаб муросо кард, ки тамоми кӯшишаш барбод рафт. Ба ҳама маълум буд, ки бо соҳибхона ҷанҷол кардан, ҳангоме ки гӯё банг зада бошад, маънои онро дошт, ки аз ин кулба бояд ӯ ба кулбаи дигаре ҳиҷрат мекард...

Тамоми рӯз барои Пӯлод бо андӯҳи интизорӣ сипарӣ шуд, ки бечора дигар сабре надошт... дар оянда онҳо читур хоҳанд зист?

Ҳамин тур, бо чунин падарандар, тамоми умр тоб овардан? Не, Пӯлоддоро касе маҷбур намекунад, ки ба ин кор роҳ диҳад. Аммо модараш. Дирӯз дар амбор модар ба падарандараш ҳавои сухан кард ва мӯнёи ишон чизе нагузашта буд, ҳатто шӯхӣ ҳам кард, ки ин хушомадзании ӯ барои Пӯлод аз ҳама дард аламовар буд...
Ялкоп дилу бедилон ва гоҳо мағрурона ҷавоб медод: Ӯ дар бораи кашидани пӯст андешае ҳам намекард ва танҳо фармон медоду болои қоғазҳояш ёддошт мегирифт. Пӯлод лаҳзаеро мувофиқ ёфта тоқат накарда бо овози гирифта ба модараш гуфт:
— Чаро ту чунинӣ? Ӯ-ку... ба ҳоли мо механдад!..
— Кори ту набошад, — ба ногаҳ оташин шуд модар ва нигоҳи ғазаболудашро ба чашми писараш давонд. — Ӯ мисли падарат латта не... Ӯ соҳибхона... мард аст!
Ва минбаъд аз ман ин хел такпурсӣ накун.