кашидан, чашми кушода доштан. Дигараш ба чизе намеарзад...

Зимистон буд. Вай дар кӯҳистон ба воя расида бошад ҳам, ҳис менамуд, ки сардии ин ҷо тамоман дигар, чун сӯзан ба тан мехалад ва ба мағзи устухон кора мекунад. Дарахтони тӯсу булут ва маҳлаб гӯйӣ аз барф қабои сафед дар бар карда буданд ва ба назар чун чаманзори гулҳои сафед метофтанд. Роҳу пуштаҳо, хандақҳо, гурезгоҳҳо моломоли барф. Хоктӯдаҳои дар натиҷаи кофтани хандаку шинакҳо пайдо шуда, ба чашм мисли қабри фашистон менамуданд. Баъди анҷоми даври аввали амалиёт бо фармони командир ҷанговарон худро дохили хандақ гирифтанд. Фозилу Гурез ҳам нафаси сабук кашида, паҳлуй ҳам нишастанду аз кӯфтагию беҳолӣ чашмонашон беихтиёр пӯшида шуд.

Фозил баъди лаҳзае аз садои таркиши бомбаи душман бедор шуду маҳшареро болои сар дид. Аз ҳавопаймоҳои душман борони бомб меборид. Садои ба ҳаво паридани хоку лою барф, нолаю фиғони аскарони ярадор, ба чапу рост давидани сарбозон ба ҳам печида буд. Сипас аз садои даҳшатбори бомби дар наздикии хандақи онҳо таркида аз ҳуш рафту надонист, ки ин тӯфони марг чӣ қадар давом кард. Чун ба худ омад, болои сараш аскари немис бо автомат истода буду фармон медод:

— Хенде хох!

Бо азобе қомат рост кард ва аз хандақ баромад. Гурез ҳам ба асорат афтида буд. Аз полк ҳамагӣ дусад кас зинда монд. Обер – лейтенанти фашист онҳоро саф кашонд ва амр кард:

— Коммунистону комсомолону яҳудиён пеш бароянд.