намёфтам. Ҳамин ки офтоб ба хонааш мерафт, ман худро дар назди Гулҳарам медидам.

Охирҳои моҳи декабр буд. Шабе ман то дер дар назди ҷодугар нишастам. Гулҳарам саргарми мутолиаи китоби худ буда, ба ман тамоман аҳамият намедод. Гӯё ман вуҷуд надоштам. Ҳарчанд худро маҷбур мекардам, ки аз ҷой хеста аз хона баромада равам, вале кадом қуввае маро бозмедошт.

Шаб аз нисф гузашт. Ниҳоят бо дили нохоҳам хайрухуш карда, бо сад азоб аз ҷой хестам. Гулҳарам ҳатто барои гусел кардан аз ҷояш наҷумбид. Сарҳамона аз байни замини шудгор қадам зада, тағйироти дар муносибатамон пайдо шударо дар тарозуи ақл бармекашидам. Моҳи нимахира рӯшноӣ медод.

Нохост сиёҳие дар рӯ ба рӯям рост шуд. Сарамро бардошта, Зикири ҷӯгии тануманду қоматбаландро дидам. Чашмонаш аз косахонаи сараш баромада, барқвор шӯъла мезаданд. Ҷӯгӣ даст ба гиребонам бурд.
— Сафарҳои ошиқонаатро кай хотима медиҳӣ?

Сабаби дигаргун гаштани авзои Гулҳарам ба ман аён гашт. Боре мавриди суҳбат ҷӯгидухтар ҳикоя карда буд, ки Зикир ӯро маҷбуран занӣ гирифтанист. Вохӯриҳои ман аз назари сардори қабила пинҳон намонда будааст. Шабе ба хонаи Гулҳарам даромада таҳдид кардааст.
— Агар зани ман нашавӣ, ман он сагираро мекушам.

Аз таҳдиди Зикир тарсида, фолбин дар наздаш мақсад гузоштааст, ки бо ин роҳ маро наҷот диҳад.

Ман каме худро ба ақиб гирифта, пойи чапамро сахт ба замин такя дода, пойи ростамро саҳл хам намуда, бо тамоми қаҳру ғазаб бо мушт ба таги манаҳи ҷӯгӣ фаровардам. Зикир