чун халтаи холӣ ба ҳаво парида, «оҳ» гуфта ба замин дароз кашид.

— Ҳеҷ гоҳ, — гӯён бо танаффур аз паҳлӯяш гузашта, ҷониби хонаи худ равон шудам.

Дар назди дарвоза марди ҳарбиеро бо ду милиса дида, ҳуш аз сарам парид. Фикрҳо мисли тундбод дар сарам чарх заданд. Зикир кай ба ҳуш омада, милисаро огоҳ кардааст? Гурезам ё не? Наход барои як мушт задан маро бурда ҳабс кунанд? Аҳволи Гулхарам чӣ мешавад? Тақдири тадқиқотҳои илмиам чӣ мешуда бошад?

Онҳо маро диданд ва марди ҳарбӣ ба ман наздик шуд.

— Мардон Чақалов?

— Ҳа — а?!

— Вазъияти фавқулодда эълон карда шудааст. Шумо ба хизмати ҳарбӣ сафарбар карда мешавед. Мана, даъватнома. Ба мошин савор шавед!

Гӯё маро аз чизе канданд. Ё аз касе аз ҳама азизу муқаддасам ҷудо карданд. Чанд рӯз чун девона дар байни одамони ношинос мегаштам ва мушоҳида мекардам, ки баъзе сарбозон маро нишон дода, ангушти ишораташонро ба чакаи сар бурда тоб медоданд. Ҳамхизматон ба ҳоли ман бо завқ механдиданд. Ва агар ман ба онҳо наздик мешудам, зуд хушҳолиашонро хотима мебахшиданд.

Дар байни сарбозон мегаштам, ба субҳҳои тираю ваҳмангези танку тӯпу мошинҳои зиреҳпӯш нигариста, танҳо чеҳраи зебою дилкаши Гулхарамро медидам. Акнун дарк кардам, ки ҷудоӣ ва фироқи дидори ӯ оташи ишқро дар дилам аланга занонда, тану рӯҳи маро дар оташи муҳаббаташ беамон сӯзонда истодааст. Бо тамоми вуҷуд ҳис мекардам, ки ӯро дӯст медорам. Танҳо ӯро!