Дилам ба ҳоли пирамард сӯхт. Андешидам, ки бобои Довудро аз ин қарори ноодилона чӣ хел огоҳ созам.

Ман аз бари кулбаи мӯйсафед, ки синнаш кайҳо аз ҳафтод гузашта буд, рӯзе ду бор мегузаштам: пагоҳӣ вақти пахтачинӣ рафтану бегоҳӣ ҳангоми бозгашт. Ростӣ, аз ин мӯйсафеди тануманди тунднигоҳ меҳаросидам. Мегуфтам Коваи оҳангар аст. Бобои Довуд абрӯвони ғафсу пайвастаи сип-сиёҳ дошту мӯйи сару риши сап-сафед. Абрӯвону тарзи нигоҳаш салоботи ӯро бештар мекарданд.

Ҳар бори аз бари ин хона гузаштан соҳибони манзилро болои суфаи баланд саргарми гуфтугӯзор медидам. Ба назар чунин мерасид, ки онҳо дигар коре надоранд. Аз нахустин мушоҳидаҳоям ба чунин хулоса омадам, ки гӯши бобои Довуд андак вазнин аст, чунки ба ҳар як гапи ҳамсараш аввал «а» гуфта, сипас барои шунидан бодиққаттар гӯш меандохту он бечора суханашро бо овози баландтар такрор мекард.

Суҳбатҳои аҷиоб доштанд. Боре аз назди ҳавлӣ мегузаштам, ки овози бобои Довуд ба гӯшам расид:

— Синну сол ҳам ба ҷойе расид. Пирӣ одамро аз хурсандиҳои зиндагӣ бенасиб мегардондааст. Тобу тавони касро гирифта, чашмро хира, гӯшхоро вазнин мекардааст.

— Кӣ шуморо пир гуфт? — эрод гирифт холаи Офтоб. — Вақтҳои охир «пир шудам-пир шудам» гуфта, коратон ҳамеша шикваю нола. Ҳоло шумо бардам, паҳлавонед!

Як муддат байни онҳо хомӯшӣ афтид. Ба назарам чунин расид, ки бобои Довуд ба ғазаб рафтааст. Акнун ҷониби хона қадам гузоштанӣ будам, ки садои баланди мӯйсафед хомӯширо рахна зад:

— Дар зиндагӣ колои муносибе ҳам ҷамъ накардем.