– Хуб шудааст, модарҷон, – духтарак ба рӯйи гадо зеҳн монд.

– Ман гадо нестам, – Довуд низ рост ба чашмони ҳайратзадаи духтар нигарист. – Офтобамро мекобам.

– Офтоб! Офтоб гуфтед? – ранги рӯйи духтарак дигаргун гашт. – Бечора аҳволаш дар азоб. Ҳар шаб падарам ӯро шиканҷа мекунад. Дилам ба вай месӯзад.

– Офтоби ман ин ҷост? – Довуд барои он ки овозаш баланд набарояд, бо даст даҳонашро пӯшонд. – Ӯро ба ман нишон диҳед!

– Ҳоло не, – духтар пеши роҳи мардро баст. – Бегоҳӣ. Қариби шом. Дарро кушода мемонам. Ба ҳавлӣ даромадед, оғил дар тарафи чап ҷойгир аст. Падарам ӯро дар ҳамон ҷо нигоҳ медорад. Бо дасту пойи баста.

– Тармарг, ин қадар хаёл карда истодай! – дӯғ зад зан.

– Гадо пул пурсида истодааст, – худро сафед кардӣ шуд духтарак.

– Пул сараша хӯрад! – зан нақши болои зонуяшро бо ҷаҳл ба як сӯ ҳаво дода аз ҷой хест. – Нигоҳ карда истад, ман ба ӯ пул ҳам нишон медиҳам, – калтаке бардошту сӯйи дарвоза давид.

– Илтимос, зуд аз ин ҷо гурезед, – ба илтиҷо даромад духтарак.

Довуд шитобон худро ба қафо гирифта, ба тангкӯчае даромад. Соҳибхона бо шаст дарро кушода, пушти дар касеро надид ва бо қаҳр ба рӯйи хоки роҳ туф карду гашта ба ҳавлӣ даромад...

Сиёҳии сард доман мекашид. Шамоли барфолуди шоми тирамоҳ мардумро ба хонаҳошон сур мекард. Самад аз чойхона бо димоғи сӯхта баромада, сӯйи ҳавлияш раҳсипор