Марди солеҳ ва халифаи одил Умар ибни Абдулазиз (рҳ) мефармояд:
«Шабу рўз дар ту амал мекунанд, пас ту низ дар онҳо амал намо».46

Рўза дар динҳои пеш аз Ислом
низ вуҷуд дошт

Барномаи худопарастӣ ва ибодатҳо дар таърихи зиндагонии инсон реша доранд ва ҳамзамон бо фитрати худоии ў барояш эҳдо гардидаанд.
Ин барномаи худопарастӣ ва низоми ибодатҳо дар динҳои пешини илоҳӣ низ вуҷуд доштанд. Ба монанди фаризаи ҳаҷ, ки ёдгории ҳазрати Иброҳим (ъ) барои пайравони дини мубини Ислом мебошад. Намоз низ дар динҳои пешини илоҳӣ ба шакле вуҷуд дошт. Қуръон аз забони паёмбарони пешин барпо доштани намозро дар чандин мавзеъ нақл намудааст. Худованд дар бораи фаризаи рўза низ ҳаминро мегўяд, ки он дар динҳои пешин ҳам вуҷуд дошт, он ҷо ки мефармояд:

«Эй касоне, ки имон овардаед! Рўза бар шумо фарз гардонида шуд, ҳамон гуна ки бар гузаштагони пеш аз шумо низ фарз гардида буд, то парҳезгор шавед».47 Худованд дар ин оят бо сароҳат мефармояд, ки рўза аз қадимулайём роиҷ буда ва Худованд онро бар пайравони динҳои пешин низ фарз гардонида буд.

46 Мавсўаи дифоъ аз Расули Худо (с). – Ҷ. 4. – С. 191
47 Сураи Бақара, 2: 183.