Пётр сухан накард. Вай пагоҳӣ алафи аспашро дода буд. Алафро Манучеҳр овард. Ӯ мушоҳида кард, ки овози Белий торафт ба шиддат мешавад. Хавотир шуда, паси биноро гузашта дид, ки Белий ҷониби аспи Руднев аккос мезанад. Наздик шуда сабабашро фаҳмид. Руднев алафи аспи Пётрро гирифта ба аспаш додааст. Пётр аз назди ҳайвоне, ки харисона қабза-қабза алафро ба даҳон гирифтаю зуд фурӯ мебарад, ҳамаашро нагирифт, нимашро бардошта ба аспаш дод. Пас сари сагро бо меҳрубонӣ сила карда гуфт: “Дуздиро дидию тоқат накардӣ?”

Ин дам Руднев лачом дар даст аз назди онҳо гузашт, ки Белий ба сараш ҳайбат бардошт.

Пётр Белийро ба сахтӣ “шин!” гуфта нигоҳ дошт. Ва мушоҳида кард, ки ҳарду бо душманӣ ба якдигар менигаранд.

• Дӯстон, суҳбат доред?-пурсид Руднев. Ӯ пай бурд, ки Пётр аз кораш огоҳ шудааст. Сар “хабаркашӣ” кардааст. Худро ба нофаҳмӣ зад.

• Суҳбат дорем,-Пётр ба ӯ нигоҳ накард ва таҳдорона илова кард:- Белий аз ҳар коре, ки ин ҷо рӯй медиҳад, маро огоҳ мекунад.

Руднев чизе нагуфта, худро ба зинкунии аспаш машғул дошт. Аз байн як соат гузашту Руднев шайпурнавосро фармуд, ки бо шайпур хабари зин кардани аспҳоро диҳад. Ва ҳамзамон сарбозҳоро, ки дар саҳр ҳар кадом ба коре машғул буд, ҳадаҳа кард.

Белий овози шайпурро шунида, аввал ба сари шайпурнавоз, пас ҷониби старшина аккос зад. Гоҳ сӯӣ шайпурнавоз рафта, ӯро метарсонд, гоҳ ба старшина ҳуҷум мекард.

Бачаҳо ба рафтори Белий механдиданд. Семёнов ба завқ хандида гуфт:

• Старшина, Белий дид, ки аёс баланд, роҳҳо ях, бачаҳо азоб мекашанд ба ту ба мо дилаш сӯхту ҷанга бардошт:

Руднев камони сарбозеро гирифта, Белийро паронданӣ шуд, ки Пётр дасташро дошт. “Ин номаъкулиро накун” гуфт ба Белий, “рав аз ин ҷо” гуфт ва бо лабханд афзуд:- Евгений, шумоён аз рӯзи аввал ба ҳамдигар маъқул набудед.

• Агар дуюмбора ин корашро кунад, мепаронам.

Дар назди лӯлаи об Чернов ба Ершов аз хусуси хачиру уштурҳои харидаи Чилла (баҳри кашондани пушкаю пулемётҳо) баҳс доранд. Яке мегӯяд, ки қимат харидааст, дигаре мегӯяд, ки дар ин замонӣ ҳама чиз қимат аст. Дар гӯшае Семёнов ба гардани аспаш тап-тап задаву ба Манучеҳр шунавонда мегуфт:

• Ист! Гӯш кун. Ту бояд донӣ, ки дигар аспи босмачӣ нестӣ. Туро аспи аскари сурх мегӯянд. Ту дон, ки минбаъд бартарии аслу насаб ба назар гирифта намешавад. Барои ҳамин ҳам дигар ҳар вақт худатро ба ҳаргуна асрҳои сиёҳу сафед баробар накун.

Манучеҳр фаҳмид, ки ин суханҳо ба гӯшонаи ӯ гуфта шуданд намуди ҷиддӣ гирифта гуфт:

• Дар айни ҷанг дидам, ки дар байни дигар аспҳо чароғ барин аст, “ин аср зеби рафиқам дорад”, гуфтаму ба сари соҳибаш тохтам. Соҳибаш як барзангии сиёҳи кӯҳтан буд. Дар аввал тан надод...