ҲАҚТАЛОШ

Дидаӣ оё ту марде сарбаланд,
Ҳамнишин бо мардумони мустаманд.
Талх мегуфт, аз даҳан мерехт заҳр,
К-аз замона дошт ў дар дил газанд.
Аз тамаллуқ ор мекарду набуд
Ҳокимони давр ҳеҷаш дар писанд.
Беибо мегуфт: «Ин ашрофҳо
Ҳеҷ донӣ, аз гадоён зодаанд!
То ба кай нодорамӣ, ай мардумон?
В-ин ҳама носерамӣ то чанд, чанд?!
То ба кай ин гушнапуштони палид
Аз раҳи таҳқир бар мо бингаранд?!
Гў, ки пойи ў ҷудо аз хок нест,
Он, ки биншастанд дар тахти баланд.
Ҷуз Худо бар кас наёрам сар фуруд…»,
Дигаронро ҳам чунин медод панд.
Мазлумон бастанд бар вай эътимод,
Ҳокимон девонааш пиндоштанд.

ДОРО ВА ГАДО

Он яке бигзашт аз пеши гадо,
В-он дарозаш кард ду дасти дуо.
В-ин, ки дорои зи худ мағрур буд,
Чашми бино дошт, ақлаш кўр буд.
Раҳравон хандида бар ҳоли гадо,
Гуфт: «Маншин рўйи роҳ, эй беҳаё!
Рав, чӣ металбӣ, талаб кун аз Худо,
Гар худо надҳад, куҷо бидҳам туро?».