ДУ ШОҲ

Мардумон инқилоб карданд,
Шоҳро интихоб карданд.
Шаҳ зи хонадони деҳқон буд,
Шаҳ зи аҳли хоксорон буд.
Молаш аз матои арзон буд,
Ризқи ў об буду нон буд.
Аз қади кишта ба тахт омад,
Мискине ба рўи тахт омад.
Хост бар худ кулбаи вайрон,
Порае зи киштаи деҳқон.
Ки: «Зи дороӣ ҳамин кофист.»
Зиндагиро, гуфт, маънӣ чист?
Ғайри ҷисм парваридан нест,
Ғайри чун мўр чаридан нест.
Баски дунёро намегирем,
Оқибат чу мўр мемирем.
Он ки ишкам медарад, шер аст,
Ризқи ибтидо на хун, шир аст!..»

Буд шоҳе вай, аҷаб шаҳ буд!
Эй аҷаб шоҳи дилогаҳ буд!
Бо гадо нишаста, намекард ор,
Дошт бо девона ҳам гуфтор.
Кўчаҳоро пиёда мерафт,
Ҳар киро даст дода мерафт.
Бо ҳавас савори хар мешуд,
Ёди тифлияш ба сар мешуд.
Кўдаконро ба бозӣ мехонд,
Нағмаҳо карда механдонд…

Ҳокимон инқилоб карданд,
Тахти шаҳро хароб карданд…