Хулоса, аз ин саҳви фоҷиаомези ҷамъиятӣ сабақе набардоштан далели он аст, ки мо гаштаю баргашта ба ин санг пешпо мехурем.
Ногуфта набошад, ки ҳуқуқҳои демократиро фақат дар ҳудуди корхона ё колхоз ҷорӣ кардан ҳам як навъ демократиябозӣ асту бас. Барои солимии маънавӣ ва ислоҳи бисёр ҷиҳатҳои маъюби ҷамъият демократияе, ки аз поён то боло қатъию устувор ва амалӣ бошад, зарур аст.
Бе он ҷамъияти моро футури бузург хоҳад расид.
Бозсозиро бо гуфтани ними ҳақиқат ва корбандиҳои намоишкорона маҳдуд кардан аломати он аст, ки бюрократизм ба ин амри савоб муқобилият дорад.
Дарвоқеъ, ҳоло фақат бюрократ умедвор аст, ки валвалаи бозсозӣ ҳам монанди дигар чораҷӯиҳои мавсимӣ даргузар аст... Аммо ҳамаи аҳли заҳмат, мардумони равшанзамиру покният умедворанд, ки ин ташаббуси наҷиб дар нимароҳ нахоҳад монд. Ҷамъияти мо бояд аз дурӯғу норостиҳо, пардапӯшиҳое, ки дар паноҳи он қаллобону бюрократҳои гуногуннусха далер амал мекунанд, наҷот ёбад.
Аз ин ҷиҳат бозсозӣ ба ҷараёни табиӣ ва равнақи воқеӣ ворид омадани ҷамъият аст, ки онро ҳамаи аҳли заҳмат — одамони поктинат интизор буданд.

1987