Кардаст магар чашми ту сомони тағофул?!
З-он халқи ду олам шуда ҳайрони тағофул.

Домони ту аз каф надиҳам то дами маҳшар,
Сад бахя занӣ гар ту гиребони тағофул.

Мушкилтар аз он маънии борики дигар нест,
Дарсе, ки ту хондӣ ба дабистони тағофул.

Аз ғунча дами субҳ ба ҷуз ханда наёяд,
Ҳамчун лаби лаъли ту, ки имкони тағофул.

Ман мунтазиру менадиҳад рухсати ёрам,
Фарёд зи бераҳмии дарбони тағофул!

Имрӯз ба ҷуз нола кӣ хоҳад, ки расонад
Арзи мани маҳҷур ба султони тағофул?!

Ин аст агар захмии шамшери нигоҳаш,
Сад ҷони мани дилшуда қурбони тағофул!

Аз маркази таслим бурун гаштӣ, бурун шав,
Гар як сари мӯе ту зи фармони тағофул.

Туғрал, чӣ хуш аст маънии ин мисраи Бедил:
«Абрӯйи ту бисмиллаҳи девони тағофул!»

Гирӣ ту агар баҳра зи эҳсони тағофул,
Сад ҷон бувадат, созӣ ту қурбони тағофул.

Азбаски шудам дур ман аз мадди нигоҳаш,
Дастам нарасад ҳеч ба домони тағофул.

Гуфтем ба ҳасрат ҳама дар базми ҳарифон
Афсонаи зулфат ба шабистони тағофул.

Ҳаргиз ба баҳори амали ишқ надидем,
Ҷуз наргиси шаҳло ба гулистони тағофул.

Қуфле зи ҷабин зан ту дар абвоби табассум,
Шӯри дигар афкан ба намакдони тағофул.

Омӯхта аз сархати хубӣ рақами ноз,
Хондӣ сабақи нусхаи девони тағофул.

Ҷон бо нигаҳат бохт гарав, лек наёяд
Дар уҳдаи ин аҳди ту паймони тағофул.

Минбаъд зи ишқи ту ба сад нолаву зорӣ
Ҳаммомаи шавқи ману айвони тағофул.

Дерест, шунидам зи сабо қиссаи хӯят,
Имрӯз умедам шуда меҳмони тағофул.

Туғрал, чӣ бало хуб бувад мисраи Бедил:
«Эй оинаи лутфи ту бурҳони тағофул!»