Эй зи субҳи оразат шарманда дар гулзор гул,
Пеши рухсорат бувад имрӯз ҷои хор гул.

Сӯй гулшан, эй баҳори ноз, бепарво хиром,
Ки нигоҳат мекунад аз ҳар дару девор гул.

Дар гулистоне, ки ёди шуълаи дидори туст,
Бишкуфад ҳар лаҳза аз фарёди мусиқор гул.

Кас намебинад кунун дар чорсӯи эътибор
Ҷуз ҳадиси он гули рӯи ту дар бозор гул.

То ба рухсори ту шуд ойинаи гулшан дучор,
Мекунад таъзими рӯят дар чаман ночор гул.

Домани зулфат ба рух печида з-он рӯ бишкуфад
Барҳаманро ҳар замон дар гардан аз зуннор гул.

Гар зи миръоти рухат аксе фитад ногаҳ дар об,
Сарв ҷои барг орад бар лаби ҷӯбор гул.

Панҷ навбат мезанад андар чаман аз шаш ҷиҳат
Оразу рухсору лаълу хандаат аз чор гул.

Гар кашад ҳар кас зи тасвири ҷамолат як рақам,
Бишкуфад аз панҷааш то ҳашр чун гулзор гул.

Офарин бар мисраи Бедил, ки, Туғрал, гуфтааст:
«Ҳайф бошад ҷуз дили ошиқ ба дасти ёр гул!»