Шӯхи шаҳрошӯби ман гар беҳиҷоб ояд бурун,
Бо тамошои ҷамолаш офтоб ояд бурун.

Аз майи васлаш рақибон ҷумла яксар комёб,
Сӯи ошиқ он ҷафоҷӯ бо итоб ояд бурун.

Дар чаман бе рӯи ӯ бо гул чӣ сон созам нигаҳ?
Шабнами хиҷлат ба рӯям чун гулоб ояд бурун!

Он қадар бо ёди ӯ аз дида боридам гуҳар,
Мавҷи тӯфони сиришкамро ҳубоб ояд бурун.

Сӯхтам дар миҷмари ишқи ту, эй нозофарин,
Ҳар даме аз дил маро бӯи кабоб ояд бурун.

Бе ту умре ҳамчу най бо нола дорам улфате,
Барқи оҳам ҳар нафас ҳамчун шаҳоб ояд бурун.

Кист, Туғрал, уммати пайғамбари Хизри хаташ,
Эй хуш он пайғамбаре, к-ӯ бо китоб ояд бурун!

Ба ёди хандаи он лаъли майгун
Шудам чун ғунча дар ин боғ дилхун.

Саводи зулфи ӯ шуд сархати ман,
Бувад сармашқи ман ин бахти вожун.

Ниҳоли қоматаш мумтоз бошад
Ба боғи эътибор аз сарви мавзун.

Каш аз ранги ҳино дасти ҳавасро,
Ки аз хунам бувад пои ту гулгун!

Зи ҳиҷрони ту дарёи сиришкам
Талотум мекунад чун мавҷи Ҷайҳун.

Ба ҳам оғушта дар сурху сафедӣ
Рухаш монанди барфу қатраи хун.

Ба назди Кӯҳкан яксон намояд
Фарозу шеби кӯҳу дашту ҳомун.

Бувад ранги рухи Азро зи Вомиқ,
Тирози домани Лайлӣ зи Маҷнун.

Ба ёди наргису зулфи ту, Туғрал,
Шудам чун айни «коф»-у ҳалқаи «нун!»