Рўзона овозат намебароядку?

• Рўзона касе аз ман чизе намепурсад. Ту гап задӣ, ман ҳам гап задам.
• Ин қадар назарбаланд.
  Хиёлро акнун ба хотираш омад, ки бо духтарон дигар хел муомила мекунанд. Ва ў бодиққат ба Моҳлиқоб нигоҳ кард. Дар зери ҷомаи ғафс ҳақиқатан бадани духтаре пинҳон буд. Ва ин духтар рў ба рўйи ў менишаст, ба ў нигоҳ мекард, бо ў гап мезад. Як ҳиссиёте ўро фаро гирифт, дилаш гўё об мешуду ба дарё мерафт, гўё пеши печкаи тафсон нишаста бошад, рўю дастонаш алав мегирифтанд.
• Не, ту дар гап усто. Бо як кас гап мезанӣ.
• Бо ту?
• Не, бо Сабо!
• Ҳм... Ҳа-а. Мо ҳамсинфем. Баъд ҳамсояем. Гап задан мумкин нест?
• Об- бо! Ҳамту гуфтам-да.
• Ман ҳам медонам, ки ҳамту мегўӣ, духтари нағзӣ.
• Наход. Тавба. Акнун шунидам.
• Шумо шиштан гиред. Мо рафтем! - гуфт Ҳасани Труба. Ў аз гуфтугўйи дарози онҳо норозӣ буд.
  Моҳлиқоб аз ҷой бархост, реги ҷомаашро афшонд. Хиёл низ. Онҳо ба гурўҳ наздик омаданд.
• Шумо аз роҳ гузашта, лаб- лаби ҷўй меравед? – гуфт Партов ба Хиёлу Моҳлиқоб.
• Шумо чӣ?
• Чӣ, вақти маслиҳат ҳушатон дар куҷо буд?
• Ҳуши мо лозим мешуд, як даҳон мегуфтед, гўш мекардем.
• Ҳасан! Чанд бор гуфтам, ки Моҳлиқоба нагир. Ина чиву бачаҳо катӣ гаштан чӣ. Як гапа нафаҳмад.
• Ин шаби охирин, дигар пахтачинира дар шаб хоб мебинад!- гуфт Ҳасани Труба.
• Ман мегўям, лаб-лаби ҷўй биёянд, инаш духтар, ваяш бори якум, - мегуфт. Партов, - «Шумо чӣ», «шумо чӣ?»
  мегўяд. Мо як кас – як кас тақсим мешавем. Даруни боғ катӣ меравем. Робинзон аз пешамон барояд, мегурезем. Ту гурехта наметавонӣ.