хусус Фазл бинни Аҳмад ал-Марвазӣ ва писари бародараш Абузакриё Яҳё бинни Аҳмад бинни Асад ба Кармина ворид шуданд. Аз миёни кӯчаҳои сердолу дарахт гузаштанд, ба масҷиди ҷомеъи Кармина ворид шуданд. Саҳни масҷид хеле сабзу хуррам ва аз анвои гулҳо муаттар буд. Чанде нагузашта, имоми масҷид ба истиқболашон аз ҳуҷрааш берун омад. Ӯ марди серриш ва қоматбаланде буд. Ришаш ранги хурмой дошт. Аз мутолиаи зиёд чашмонаш варамида буданд. Ӯ ба меҳмонон хира монда буд ва ба онҳо чӣ тавр муносибат карданашро намедонист. Хусусан салобати амир Исмоил ӯро гаранг карда буд. Меҳмонон аз авзои ӯ пай бурданд, ки худро ноҳинҷор эҳсос мекунад. Фазл бинни Аҳмад мушкили ӯро осон гардонид.

Фазл: Мо аз Самарқанд меоем ва ба Бухоро равонем. Ин ҷоро хеле ободон ёфтем ва қарор додем чанд рӯзе ин ҷо бимонем, то худамон ва ҳам чаҳорпоёнамон кӯфти роҳ барорем.

Амир Исмоил: Аз ин ҷо то ба Бухоро фосила чанд аст?

Имом (гӯё чизе ӯро такон дода бошад, якқа мехӯрад ва изтиробомез ба сухан меояд): Аз ин ҷо то ба Бухоро чаҳордаҳ фарсах роҳ аст, гардам.

Амир Исмоил ба осмон менигарад ва ба Фазлу Абузакриё муроҷиат мекунад.

Амир Исмоил: Намози аср ин ҷо мегузорем, баъд ба қароргоҳ бармегардем.

Абузакриё бармегардад, то аспҳоро бифармояд тавила бибанданд. Амир Исмоил ва Фазл бинни Аҳмад ба назди суфаи лаби ҳавзи масҷид мераванд.

Амир Исмоил: Шумо имрӯз бояд аз Абуабдулло бинни Абулҳафс дидан кунед. Бубинем, то эшон чӣ мефармоянд. Худсарона рафтори мо иззати нафси эшонро кареҳадор хоҳад кард. Уламоро боз худи шумо беҳтар медонед. Ба эшон бифаҳмонед, ки расолати мо аслан бо роҳи гуфтушунид ҳал кардани қазия аст, дар акси ҳол эшон чӣ ёрмандие ба мо расонида метавонанд. Шумо дар хусуси иддаи сарбозони мо ҳарфе намезанед. Ин чиз бояд пинҳон монад. Ба шумо роҳи сафед ва тавфиқи амал орзу мекунам. Омин, Оллоҳу Акбар.

Имом дар каноре бо шубҳаву тардид ба рафтору гуфтори меҳмонон назора мекунад. Фазл бинни Аҳмад таъзим мекунад ва чанд қадам пасон рафта, аз масҷид берун мешавад