Пӯшодӣ фарёд мезанад: “Ман омадаам!, Ман меоям!”

Ғуломон бо тарсу ҳарос дастурхонро мечинанд ва рахти хоби амир Исмоилро омода месозанд. Ӯ ҳанӯз бе хушу ёд аст. Фазл бинни Аҳмад ва Абузакриё Яҳё ӯро бо эҳтиёт бардошта, ба рӯйи рахти хобаш мегузоранд. Ӯ бедор намешавад. Абузакриё бо ишораи “ман мемонам” бо Фазл хушбошӣ мекунад. Фазл аз хайма баромада меравад.

Шаб ба мисли гӯр торик, вале осмон пур аз ситора аст. Моҳи Нав аз хилоли ситорагон мегузарад. Сарбозон ҷо-ҷо гулхан афрӯхта, гирди он нишаста, дар хусуси ким-чиҳое бо ҳам сӯҳбат доранд. Фақат хаймаи амир Исмоил рӯшан аст. Посбонон дар гирду атрофи хиргаҳ бедоранд.

Амир Исмоил дигар ором гирифтааст ва ором-ором нафас мекашад. Ӯ масти хоб аст. Абузакриё Яҳё болои сараш пинак меравад, вале ҷуръати ба хаймаи худ рафтан намекунад. Ӯ аввалин бор аст, ки бародарашро дар чунин ҳол мебинад. Ва беихтиёр ашк аз чашмонаш ҷорӣ мешавад. Ӯ амир Исмоилро дӯст медорад.

Хиргаҳ

Расулони амир Исмоил аз Бухоро бармегарданд. Амир Исмоил ҳанӯз аз сари намози аср барнахестааст. Бо омадани расул тозон ба берун мебарояд ва чанд гоме ба истиқболи эшон меравад.

Амир Исмоил: Зуд гом занед. Чӣ хабар?

Фазл ва Закриё аз дур аз аспҳо пиёда мешаванд.

Фазл: Хайр аст.

Амир Исмоил (хушҳолона): Ман ин ҷо аз дилтангӣ қариб гуссамарг мешудам.

Фазл: Корҳо, он чунон ки амирам мехостанд, бояд натиҷа диҳанд. Барои машварат мӯҳлат гирифтанд. Имрӯз тадбир мекунанд, фардо ба мо ҷавоб медиҳанд, ки ба чӣ натиҷа расидаанд.

Амир Исмоил: Пас, ҳанӯз маълум нест, ки чӣ мехоҳанд.

Фазл: Аз рафти сӯҳбат ва моҳияти суолоташон чунин бармеомад, ки ба ҷуз таслими қудрат ба ҷаноби олӣ дигар илоҷ надоранд. Вале ба кадом роҳ, ҳанӯз на ба худашон ва на ба мо маълум нест.

Амир Исмоил: Албатта онҳо аз ин ҳарос доранд, ки баъди тафвизи қудрат чӣ балое ба сарашон хоҳад омад. Онҳо,