Фотима бо дастҳои пешкашида ба сӯйи падар медавад. Ситораро аз бағали амир Исмоил гирифта, бар синааш мефишорад. Ду сарбоз, ки ҳамеша назди дар ба посбонӣ меистоданд, бонии шерро аз дасти амир гирифта, болои гилем мехобонанд.

Исмоил: Пизишкро биёред!

Фотима (Дар гӯшаи дунёро фаромӯш карда, худ ба худ аст): Ситораи иқболи ман... бахти ман!.. ту осеб надидаӣ? Агар туро шер... забонам лол, ман чӣ мекардам! Натарсидӣ?

Исмоил: Ӯ бепарво дар бари шер хуфта буд. Гӯё шер ӯро посбонӣ мекард.

Пизишк меояд ва бонии шерро муояна мекунад, ҷароҳаташро ташхис медиҳад ва ба захми бозӯяш малҳам мегузорад.

Пизишк: Боке нест. Фақат пӯсташ каме захм бардоштааст.

Исмоил: Ин ҳодиса чӣ тавр рух дод? Чаро шер раҳо шуд?

Бонии шер аз ҷой хеста, ҷомаашро мепӯшад.

— Наволаи шерро тайёр мекардам. Аз омадани шаҳзода Ситорабону бехабар мондам. Чун садои шер бишнидам, назар афгандам, дидам бо тифл бозӣ мекунад. Эҳтимол дари қафасро бонуи хурдсол боз карда буд. Чун қасди халос сохтани бонуи хурдсол кардам, шер бар ман ғуррид ва ба китфам панҷа зад. Дигар чизе дар ёдам нест. Аз садои тозиёнаи шоҳам ба худ омадаму дидам: шаҳзода Ситорабону беосеб дар бағали амири шергирам аст ва шерро дар қафас меандохтанд.

Исмоил: Бирав. Аз паси кораат бишав, дигар ғафлат макун!

Бонии шер баромада рафт. Амир Исмоил назди духтару наберааш меравад ва Фотимаро тасаллӣ медиҳад. Ӯ ҳанӯз мегирист.

Амир Исмоил: Воҳима накун. Чизе рух надодааст. Худойро шукр, ҳамаш бо инояти парвардигори ҷалла субҳонаҳу хуб анҷом ёфт.

Фотима: Ман аз падарҷонам бим доштам. Сад ҷони ман фидои ҷони азизи шумо бод! Тарс доштам, ки аз шер захм набардошта бошанд.

Исмоил: Ин шер барои мо хатар нест. Бирав фарзандам, ором бигир, мабод тарси ту бар фарзандат ориз гардад.