“Ҳушёр бош!” медиҳам, ки зинҳор тарзе зиндагиву амал намоед, ки ба ин майдон кашонида нашавед! Масъулияти инсон шудан бояд дигар ғаризаи башар бошад, ба мисли он ки хӯрдану хуфтан будан ва ғаризаи як ҷонвар аст! Дар акси ҳол тарҳрезии мадинаҳои мунаввара кори абас ва худфиребист. Тавбаи Одам дигаронро тасалло додану худро фирефтан аст! Мефаҳмед, ки бо ноҷо гузоштани як хишт тамоми созмони тамоюлоти инсон бар бод меравад, ҳеҷ мешавад! Ва ҳар бор лозим меояд, ки онро аз нав бино кунанд. Барои ин, ки ин тахриб ба вуҷуд намояд, қонуни ахлоқ ба майдон омадааст ва шариати худро дуруст кардааст. Пас, ҳар лаҳзаву ҳар нафас мо муаззафем, ки худро бисозем, ислоҳ кунем.. То замоне, ки инсон ислоҳгар нашавад, бедодиву зулм, харобкориву бадахлоқӣ бар ҷой хоҳад монд.

Қуззоту фақеҳон хомӯш буданд. Сарони лашкар ҳама хомӯш буданд. Касе ҷуръати ҷугидан надошт. Ҳар касе метарсид, ки мабодо бо сухан гуфтан, бо дар баҳс ҳамроҳ шудан, оғози баҳси дигаре гардад ва ё тамоми хашми амир бар сари ӯ рехта шавад. Ва оё аз он чӣ амир Исмоил мегуфт, чизе мефаҳмиданд? Гӯё худ амир ҳам аз ин қазия пай бурда бошад, чанд гоҳе ором гирифт ва бар курсияш нишаст. Ҳанӯз мулозимони дарбораш ба по меистоданд. Амир дар ҳақиқат хеле хаста менамуд ва бо овози ғашадору гирифта гуфт:

-Бифармоед. - Ва бо худ андешид: “Эй кош дар баробари қонун низ ҳамчунон мутеъ мебудед. Вале ҳайҳот! Фақат мутеъ дар баробари нафси худанд ва маро ба сӯйи куфр тела медиҳанд, то иқрор кунам, ки: Қонун манам! Худоё, худованд маро аз ин тамаллуқи тамаллуқкорон бираҳон!” -Хуш, қазия чӣ будааст?

Касе ҷуръати сухан кардан надорад. Охир, ҳама кору бори онҳо, тамоми он чӣ, ки қасди ба шоҳ гуфтани онро доштанд, дар баробари гуфтаҳои ӯ беарзиш аст. Хилофи он гуфтаҳост. Ҳар чи бодобод, Абӯяъқуб Исҳоқ аз ҷой бармехезад.

Исҳоқ: Сояи давлати шоҳам бар сари мо ва ҷумлаи раоё бардавом бод. Имрӯз ҳодисае рух дод, ки басо шигифтовар аз он чи мо тасаввур мекунем. Тасодуфан муқорини бори дуввум дидори муборак диданамон ин ҳодиса рух дод. Канизе, ки козури сипоҳ аст, ба ҳангоми тағйири либоси худ ҳамоиле, ки мурассаъ ба чанд дона ёқут буд, аз гардан