Сипоҳ ба як овоз нидо сар доданд: “Аййада-л-лаху-ул амира”.*

Саворанизом бо фармондеҳии сипаҳсолори Хуросон Аҳмад ибни Саҳли Моҳон ба сӯи Форс ба роҳ мебарояд. Амир Исмоил ба Бухоро бармегардад.

Ҳанӯз ин роҳ ба поёни талошу ҷиҳод нарасидааст.

Яъҷуҷу маҳҷуҷ боз ба қасди яғмогари дар шарқи мамлакат гирд омадаанд...

Ҳорун боз алами исён бардоштааст...

Тоҳир ибни Муҳаммад ба Сиистон баргаштааст...

Убайдуллоҳ Муҳаммади Афшин дар Арманистон аз вабои хонумонсуз даргузаштааст. Дигар Девдозу амуяш Юсуф ба ҷони хеш уфтаанд.

Ҳанӯз ин роҳ ба поёни талошу ҷиҳод нарасидааст.

Зангулаи корвонҳо акси садои нокуси фалак шудааст:

Ва ин дунё акс бояд ба асли хеш баргардад!
Инсон худогуна шавад!..

Ҷамҷамаи ҷомгуни Ҷам пур аз ин садо шудааст.

Ва Рустам аз Бухоро сар мекашад — Марзбоне мустаҳкамтар аз девори Чин, сангинтар аз садди Зулқарнайн! Куруши Кабир ба хато шуда Искандар — пайғамбар ба палид! Эй Хуросон Зулқарнайни ту Куруш буд ва имрӯз ба додхоҳӣ бархостааст! Ифтихороти туро ба яғмо бурдаанд, ин бобулиҳову қибтиён! Дарахти Асурик, Дарахти Аҳуро дигар дар ин ҷо сабз мешавад, дигар бор аз ин ҷо сар мекашад!

Ҳафтод ҳазор ҷодари Яъҷуҷ ба қурбонгоҳи Иброҳим нисор мешавад. Бозори Нахшаб пур аз ғулом аст, имрӯз!

Дигар бораҳо ба шаҳрҳо фурӯ меуфтанд! Киштзорҳо то ба уфуқҳо доман кашидаанд.

БОРАИ ШУМО МАНАМ!..

Ва Ҳорун бо ҷигари сӯхта медавад! Навмедиҳо беист ӯро медавонанд то Бухоро, шабу рӯз! Сарнавишти осиён ҳам —

Худой дастгири шоҳ буд!