ДАР ДАРИ БОҒАМ СЕБ АСТ

Дар дари боғам себаст,
Себи сурхи базебаст.
Ҳар раҳгузар, ки бинад,
Нафсаш коҳида чинад.
Ошаш шавад себи ман,
Себаки базеби ман.
Чун ки вақти шинондан,
Дар вақти оят хондан

Гуфтам: Аз барои Худоям,
Ҳар кас хӯрад ризоям.

ЭЙ ШАМОЛАК
(Суруд)

Шамолак, эй шамолак,
Омаданат муборак.
Аз саҳар то ними рӯз,
Куҷо шудӣ бедарак.

Дар зимистон рӯзу шаб,
Як дам намекунӣ хап.
Аз вазиши сарди ту,
Ларза кунад дасту лаб.

Дар фаслаки тобистон,
Бар мо ёрӣ бирасон.
Агар ёрӣ надиҳӣ,
Наё дигар зимистон.