дӯкондор аз воқеаи овозагаштаи Лутфия ва Амирқул хабардор, ки буданд, нақли Восеъро бо шавқу мароқ шунида, ба ҳоли ғарибони туҳматзада афсӯс хӯрданд ва аз халосии онҳо изҳори хушнудӣ намуданд:
– Бай–бай! Хайрият, ки ҳақиқат ошкор шуд!
– Ҳаминро гӯед–а! Набошад ин бечораи бегуноҳ дар зиндон мепӯсид.
– Бародараш ҳам як умр гуреза шуда мегашт.
– Охиру охирон боз ба даст меғалтид–дия! Ин бечора дар зиндон мепӯсиду бародараш ба даст афтад, вай ҳам бегуноҳ кушта мешуд.
– Аз касофати як зани ганда ҷони ҳамин қадар одам дар азоб монд!
– Дар азоб гуфтеду мондед? Як зани ганда як шаҳра вайрон мекунад–а!
– Иномҷони масҳифурӯша намегӯед!..
– Ҳа–я, бечора аз боиси ин манҷалоқӣ аввал занталоқ шуду баъд...
– Баъд бо манҷалоқӣ ду рӯз–се рӯз зиндагӣ карду вайро кушт, нағз кард.
– Астағфируллоҳ!..
– Тавба, тавба!..
– Иномҷонатон ҳам лекин йигити баномус будааст.
Ман ҳам бошам мекуштам.
Баъди ин музокираву муҳокима ҷамоат боз ба Восеъ рӯй овард.
– Акнун ту чӣ кор карданӣ ҳастӣ, бандаи Худо?
– Ба ватанам меравам.
– Ту бисёр абгор шудаӣ–ку... бо ин аҳвол чӣ тавр меравӣ?
– Аз зиндон зинда баромадам, акнун ин тарафаш осон.
– гуфт Восеъ. Пурдилӣ ва худбоварии ӯро зиндон ҳам кам карда натавониста буд.
Домуллоимом ба ҷамоати худ гуфт:
– Ғариб будааст, риёзат кашидааст, оё дар байни шумоҳо ягон савобҷӯ нест, ки инро ба хонааш бурда ду–се рӯз парво кунад, то ки ин бечора андак ба худ ояд?