Офаридгор Ўст! Ва ҳар чӣ ҳаст аз сангу гиёҳ, дому даду одамӣ забон ба ситоиши ў доранд. Ҳеҷ кас аз ҳоли дигаре хабар надорад. Одамиён якдигарро гумроҳ медонанд ва худро ба роҳи рост ҳақ, аммо Худост, ки:

Гавҳари ҳар як ҳувайдо мекунад,
Ҷинс аз ноҷинс пайдо мекунад.

Доно ва нодон аз меҳру бемеҳрии Худованд огоҳанд. Аммо ҳеҷ як меҳре, ки дар бемеҳрӣ ниҳон аст, ё бемеҳрие, ки дар меҳр нишон дода мешавад, огоҳ нест, магар касоне, ки аз дониши бепоён лабрез бошанд ва аз рози ҳар офаридае хабар дошта бошанд.
Рўзи дигар соҳиби гов пайдо шуд ва гиребони кушандаи говро гирифт, ки чаро гови ўро куштааст.

Гуфт: «Ман рўзӣ зи Ҳақ мехостам,
Қибларо аз лоба меоростам.
Он дуои куҳнаам шуд мустаҷоб,
Рўзии ман буд, куштам, нак ҷавоб!

Соҳиби гов ўро кашон-кашон назди Довуд (а) бурд ва саргузаштро баён кард. Довуд (а) аз кушандаи гов пурсид:
–Чаро говро куштӣ?

Гуфт: «Эй Довуд! Будам ҳафт сол
Рўзу шаб андар дуову дар суол.
Баъд аз ин ҷумлай дуъову ин фиғон
Гове андар хона дидам, ногаҳон
Куштам онро, то диҳам дар шукри он,
Ки дуъои ман шунуд он ғайбдон».