Марди танбал гуфт:
–Эй Паёмбари Худо! Ту ҳам ҳамон ҳарфи даъвогарро мегўйӣ. Ҳама медонанд, ки ман ҳафт сол аз Худованд рўзии ҳалоли беранҷ мехостам. Ногаҳон гове дари хонаи маро шикасту ба дарун омад. Оё касе ҷуз Худованд онро фиристода буд?

Ин бигуфту гирявар шуд ҳой-ҳой,
То дили Довуд берун шуд зи ҷой.

Дили Довуд (а) ба ҳоли зори мард сўхт ва ба соҳиби гов гуфт:
–Як рўз муҳлат бидеҳ, то ман барои ин кор фикре бикунам. Он гоҳ ба хилват шитофт, то бо Худо розу ниёз кунад ва дурустию нодурустии саргузашти мардро биёбад.
Ҳақ намудаш, он чи бинмудаш тамом,
Гашт воқиф бар сазои интиқом.

Довуд (а) ҳақиқати қазияро дарёфт ва донист, ки ин ҳодиса ногаҳонӣ нест, давоми гузашта аст. Рўзи дигар ҳардуро хост ва ба соҳиби гов гуфт:
–Ту бояд кушандаи говро бибахшӣ, то Худованд, пўшонандаи роз туро расво накунад.
Соҳиби гов фарёд зад:
–Ин чӣ қазоватест? Ту пайғамбарӣ, бояд бо адлу инсоф кор кунӣ!
Довуд (а) донист, ки он шахс маънои дастури ўро нафаҳмидааст, ҳол он ки паёмбар нахост ўро расво кунад. Аммо чун нофармонию нодонии ўро дид, ҳукм кард, ки ҳоло ки ба он мард гузашт намекунад, бояд ҳар чӣ дорад, ба кушандаи гов бидиҳад. Мард аз шунидани ин ҳукм барошуфт ва бадзабонӣ кард.
Довуд (а) гуфт: