Тоҷро бар сари худ ба қасд каҷ ниҳоду ҳашт бор ин корро такрор кард ва ҳар бор тоҷ ба ҷойи худ боз мегашт.
Ҳашт бораш рост карду гашт каж,
Гуфт: «Тоҷо! Чист охир? Каж мағаж».
Гуфт: «Агар сад раҳ кунӣ ту рост, ман Каж шавам, чун кажравӣ, эй мўътаман!»
Пас Сулаймон андаруна рост кард,
Дил бар он шаҳват, ки будаш, кард сард Баъд аз он тоҷаш ҳамон дам рост шуд,
Ончунон ки тоҷро мехост, шуд.
Аз он пас Билқис– шаҳбонуи Сабо чашм аз ҳама чиз пўшиду ба Худованди ягона дилашро пайваст.

ДОСТОНИ
ДАРВЕШ ВА ПИРАМАРДИ ҲЕЗУМКАШ

Дарвеше барои шунавандагони худ ҳикоят кард, ки шабе дар хоб гурўҳе аз бузургонро дидам, ки бо Хизр сарукор доштанд. Ба онҳо гуфтам, ки коре кунед, ки ман битавонам бе ранҷу кўшиш рўзии ҳалол ба даст оварам. Онҳо маро ба сўйи кўҳистоне бурданд, ки дар он ҷо дарахтони мева фаровон буд.
Мар маро сўйи кўҳистон ронданд,
Меваҳо з-он беша меафшонданд,
Ки Худо ширин бикард он меваро Дар даҳони ту ба ҳимматҳои мо.

Ба ман гуфтанд, ки аз ин меваҳо ҳар чӣ дилат мехоҳад, бихўр ва ман, ки рўзии ҳалол ёфта будам, ба
хўрдан пардохтам. Хўрдани он меваҳо тавоноии маро
дар сухан гуфтан афзуд, ба тавре ки мардум аз ширинии
суханони ман дар пўсташон намеғунҷиданд. Ман тарсидам, ки таваҷҷуҳи халқ ба ман сабаби фитнаву фиреб бишавад.