Гуфт: «Агар поям будӣ ё мақдаме,
Худ ба роҳи худ ба мақсад рафтаме.
Андар ин душманкада кай мондаме?
Сўйи шаҳри дўстон мерондаме».

Аммо мардум гўш ба нолаву зории ў надоданд ва марди беморро рўйи тахта гузоштанду пеши султон бурданд, то аз марги ҳатмӣ раҳоӣ ёбанд.
Ин ҷаҳон барои аҳли дил монанди шаҳри Сабзавор барои Абўбакр аст. Султон Муҳаммади Хоразмшоҳ дар мисоли ҷойи Худост, ки аҳли дилро меҷўяд ва интихоб мекунад ва мехоҳад мардумро ба роҳи рост бикашонад, то ҳамагӣ ба дил бипардозанд:

Ман зи соҳибдил кунам бар ту назар,
На ба нақши саҷдаву исори зар.
Ту дили худро чу дил пиндоштӣ,
Ҷустуҷўйи аҳли дил бигзоштӣ.
Он диле овар, ки қутби олам ўст,
Ҷони ҷони ҷони ҷони одам ўст.

Ҳоло ба суроғи бачаи оҳу дар тавилаи харон биравем. Чанд рўз он оҳубарра бетобу нигарон буд.
Харе мегуфт:
–Ин оҳу табъи шоҳон дорад. Хари дигаре ба масхарагӣ: «На ў гавҳар овардааст ва ба мо ноз мефурўшад»
илова мекард.

В-он харе гуфто, ки бо ин нозукӣ
Бар сарири шоҳ шав ту муттакӣ.

Як хар ба таъна ба ў гуфт:
–Медонам, ки ноз мекунӣ ё хиҷолат мекашӣ, вагарна бо мо ҳамғизо мешудӣ.
Оҳу гуфт: