ЧАРОҒИ ФУРӮЗОН
Симин духтари шаҳрӣ. Баройи чароғи хонадони бобойиро фурӯзон доштан шаҳрро тарк карду деҳа омад. Шояд ин баҳона буд дар он айёми ҷанг? Аммо Симин чунин кард. Сонӣ падараш дар як сафар азоби мардумро дида, дар санглохи байни деҳот бозори мол сохт ва Симин бозордор шуд. Ҳафтае рӯзи ҷумъа дар миёни чордевори сангӣ бозори мол ҷӯшад ҳам пайдояш хароҷоти ҳафтайинаро намебардошт. Лек оҳист-оҳиста хуб шуд.
Ҳар рӯзи бозор таги панҷсад сомонӣ пул рӯяд ҳам, баъди омада рафтани зиёда аз бист папкабадаст ва супоридани андозу ҳаққи хидматгузорон нисфи пайдо нопайдо мешуд. Симин ғамӣ мегашт, ки аз чунин суду пайдо ба падару модараш кӯмаке карда наметавонад. Чун илоҷу эҳтиёҷе надоштани падарро медонист, тасаллӣ медод хешро, вале пинҳонӣ хоҳаронашро ёрӣ мерасонд.
Зеро зиндагийи шаҳриҳо бо маъоши ночиз хуб намегузашт ва сарчашмайи суду пайдое набуд. Ҳар гоҳ падарро гӯшона мешуд аз забони бозориҳо, ки бозорро обод намекунанд. Падар Симинро фармуд, то ними пайдо пасандоз кунад. Лек илоҷе нашуд. Ва бозор зайле монд, ки буд.
Масъала на пул. Дарвозайи шаҳрро бастан имкон дораду даҳони мардумро на: «Пулро мехураду обод намекунад...»Ҳамин ҳарфи ноогоҳон хотири падарро парешон мекунад, ки дар як ҳафта чаҳор соъат бозор мешавад; мардум чӣ нигоҳу назар доранд? Намефаҳмад. Лекин медонад, ки пул меояд, аммо харҷу хароҷотро намедонад. Аз ин рӯ баъзан ҷигот андохта зуъмӣ мешавад ва Симинро сахт мерасад, ки буд-набуд, падар аз хусуси пул фикр мекунад.
«Дадаҷон! Ҳазору чанд сомонӣ пул ҷамъ шуд!» занг мезанад ба падар.
«Хуб... Ягон лаби бозорро обод бикун!»
Лек ба чунин пул ягон ҷойи бозорро обод карда намешавад; зеро пул – хазону нарх дар осмон. Санг кашонад, семент мемонад; сӣ дона бомпӯш бихарад, ҳама чиз мемонад; ҳатто ба пули оби кашонда намерасад. Симин ҳайрон: «Зиндагӣ сахт. Хайрият, ки падар ҳамин санглохро гирдогирд сангдевор кардааст; молбозорҳойи баъзе ноҳияҳо дар дашти кушод.
Ҳатто молбозори зери деҳайи Чорбоғ, ки дар таги фӯки пойтахт воқест.