– Сафед шудаӣ, мисле ки дар онҷо офтоб набошад.
– Ҳаст. Лекин бибем намонанд, ки ба офтоб бароям. Нагузоранд, ки дастамро ба оби хунук занам...
– Ҳа...
– Ҳама корро худашон мекунанд. Рӯз нашуда, дар сари дег.
Шир мепазанд, тухм мепазанд, ҳасиб...
– Ту чӣ кор мекунӣ, баччаҷон?
– Ҳич кор. Мехураму ғел мезанам...
– Ғел мезанӣ? О мо туро фиристода будем, ки ба бибиву бобо ёрӣ диҳӣ.
– Ёрӣ медиҳам, лекин бибем намегузоранд, ки...
– ... намегузоранд, ки... чӣ?
– «Мон бебало шинам» мегӯянд.
– Чаро?
– Як рӯз пеши по хӯрда, як даста табақи чиниву тақсимчаро шикастам; бори дигар термос аз дастам афтида...
Ман қасдан накардаам.
– Бибеш ҷанг карданд?
– Не. Бибем шикастаҳоро дам назада бардоштанд. Лекин бобом «Дигар ӯро кор нафармо» гуфтанд.
– Ҳааа, бобош дигар хел одам.
– Ганда-а?
– Кӣ гуфт ба ту ин гапро?!
– Худам мегӯм. Як кори беҳудаву берухсат карда нашавад.
«Ҳа чӣ шуд? Ҳааа, чӣ кор кардӣ?!» Ғайри таъкиду таҳдид гапи дигаре не. Ҳамун гапҳо ҳама дар китобҳои дарсӣ ҳам ҳастанд. Боз бобош илова кунанд: «Беҷо нагард, дурӯғ нагӯ, фиреб макун, рост рав, рост гӯ, рост шунав». Аз шудагам, ки ҳамин гапҳоро мешунавам. Гӯё дар дунё дигар гап набошад.
«Ооо. Вай ғилдирака гум кун! Ғалтида даст-пастатро нашиканӣ, ки дар бало монам!» Бибем ҳам чунин гӯянд. Ин «бало» чист?
– Ту ҳоло он «бало»-ро намедонӣ; ба собуни ӯ ҷомашӯйӣ накардаӣ. Корат афтад, мефаҳмӣ. Он бало ба сари онҳо об рехт, акнун худро аз дигар балоҳо раҳо карда натавонад. Ту бояд ҳушёр бошӣ ва аз ҳарфи бобо берун набароӣ. Зуъми бобо гирад, осмону замин ба ҳам часпад, аз феълаш нагардад.