Писар ба осмону замин нигарист ва боборо пеши назар овард, ки ҳайату ҳайкали бузург дорад ва сараш осмон сояду пояш замин. Сонӣ даҳонаш воз сӯйи модар нигашт: «Ҳамин хел».
– Чихел?
– Ман метарсам аз ваҷоҳати бобо... Намефаҳмам... ҳатто ба хӯрдану шину хез ҳам кордор: «Даҳонатро пӯшида, бихой; зӯр зада хӯрокро қулт набар; саросема нашав; чумчаву косаро ба ҳам назан; ин қадар наҷумб; ба як по шину ба як по хез; бинӣ накаш; гоҳи атса задан рӯй аз дастархон гардон; китоб хон; дарс тайёр бикун; дарсамро кардам, нагӯй! Дарсро тайёр кардам, бигӯй... кароче, илоҷи чапу рост гаштан нест...
– Яъне, ту дигар Душанбе рафтанӣ не?
– Агар Бобом намебуд...
7.06.10.

САВДОИ УМР
– Ҳамин занак воқеъан модаратон, ё...
– Наход ман ба шумо дурӯғ гӯям. Ба шумо дурӯғ гӯям, ба Худо чӣ гӯям? Ана шиносномаашон: Ҳабибова Саъодат. Ана шиносномаи ман: Ҳабибов Табиб. Дар шаҳодатнома рӯйирост навиштагӣ: Падар – Ҳабибов Ҳалим. Модар – Ҳабибова Саъодат. Лозим намешавад, гуфта, шаҳодатномаро наовардам. Наход бовар надоред?
– Ман бовар дорам, лекин рафторатон ба писар не, ба миёнарав монанд.
– Не-йе, Худо нигаҳ дорад-э! Писари рӯирости...
– Пас чаро хиромонӣ доред?
– Хиромонӣ не, пул кам... Шумо директори гениалӣ-а?
– Гениалӣ не, генералӣ.
– Ҳа генерал, мо намедонистем, ки савдои умр ин қадар қимат аст. Бозёфтамонро овардем. Илоҷ бошад, кам кунед.
– Агар ин ҷо бозор мешуд, савдо мекардем. Ҳар чиз нарх дорад.
– Ҳамтую раҳмат ба ҳукумати Шӯро, ки худаш рафта, бо мошин оварда, табобат карда, мефиристод.
– Рост, ҳама корро мекарду дар охир мегуфт, ки рӯзҳои башумор мондааст.