– Бед, буравем, болам.
– Сабр кунед, она. Савдо намепазад...
– Бед, буравем. Дар ватанамон «Ёсин» хонанд, манаҳамро банданд...
«Дар мо ҳам мисли гуфтаатон, чунин корҳо ҳаст; дигархелтар: барои маслиҳат, хидмат, миёнаравӣ, ҷой, хӯрок, тоза кардани зери ноф...»
«Лозим не!»
– Э, вой-йе!
– Бед як некӣ кунед, мо як ғариб одам. Боз ҳамон гап – попалам.
– Ғариб бошед ҳам, аҷиб. Пулу муомила дар ихтиёри ман нест. Ба шумо гуфтам, ки ҳеҷ кас ба ин кор ҳамроҳ шуда наметавонад.
– Мани ғариб ин чизҳоро намедонистам, набошад аз ягон шинос қарз мегирифтам. Шумо албатта ин корро ба ҷо оварда наметавонед, мӯҳтарам мудир.
– Кадом корро?
– Қарз додан...
– Бед, худатонро гаранг накунеду маро ҳам...
– Ин хел бошад, шумо бо ҷарроҳ ошно, гапи шуморо мегирад; гӯед, амалашро гузарондан гирад. Ман назди ошноҳом рафта, қарз карда меоям...
– Чӣ лозим савдои хом?
– Не-не, хом не, пухта.
– Наёбед-чӣ?
– Наёбам, фармуди Худо... Ё худи докторро бинам?
– Кори шумо... Ӯ ҳам гузашт карда наметавонад, чунки барои ҳама хизмат мекунад.
– Ақаллан корро сар кунад, ман назди ошноҳо рафта...
– Ман ҳеҷ чиз гуфта наметавонам. Вақт мегузарад. Модар дардро бардошта тавонад ё не. Нигоҳ кунед, дар курсӣ хобаш бурд.
«Она! Чӣ шуд?!»
«Бед буравем, болам. Мадорам намонд».