ДОМ
«Майлис шкоида... Мувафақиятҳоро ҳамамон медонем. Ай худмонам, ай ҷумҳуриро ҳам. Танҳо ба осмон париданмон монд. Имрӯз танҳо камбудиҳоро мегӯем. Натарсед, наларзед.
Вагарна мо ба ҷое намерасем. Камбудӣ ҳаст?
«Нест!»
«Чихел нест?! Лав задай! Лекин шумо метарсед. Дар замони пеш аз Ғамзодуф пурсида будаанд, ки «коммунизм месозем» мегӯем. Ин қадар камбудӣ, аз чӣ коммунизм месозем?
Гуфтаст: «Аз камбудиҳо!» Лекин мо аз мувафақиятҳо месозем. Шумо камбудиро гӯед, мо бартараф мекунем...»
– Мумкин?
– Албатта.
– Пул нест.
– Ин чизи нав нест. Ҳама медонем. Пул бошад, ҷогаҳи гармро партофта, дар ғарибиҳо мегарданд...
– Раис, камбудиро аз шумо беҳтар касе надонад; чунки шумо дар сари кор.
– Ман медонам, лекин мехоҳам аз забони шумо шунавам.
– Балоӣ, бало!
– Кӣ гуфт?
Як даст боло шуд.
– Худат?
– Не!
– Даст бардоштӣ-ку?
– Гап дорам.
– Ку гап зан!
– Ҳамин балнисаи мо-ку, аз замони пеш мондагӣ, лекин корош нав.
– Камбудӣ – камбудӣ!
– Камбудӣ ҳамин ки бемор, ки аз дар даромад, то баромада рафтан пул пошем. Ҳоло чизе рӯшан нагашта...
– Шумо ҳоло ҳам дар замони пеш зиндагӣ доред, ба назаратон тобад. Мо дар замони нав зиндагӣ дорем; корамон низ бояд нав бошад... Шинед муҳтарам Қурбонуф! Боз кӣ?
Камбудӣ нест-а?!
«Барқ нест! Дастгоҳҳо...»