Писарак истод, вале чизе нагуфта ба ӯ нигарист, чашм гирён, бари рӯйи рост сурх ва гӯш варамида дошт.
«Мезаката хурам, аз баройи ман?»
Писарак ҳарос дошт. Баччаҳои ӯро пеши назар овард. Аммо дигаргуна ҳарф зад: «Гандумро медодагед».
«Ман орд кардам дар особи Майкада...»
Писарак боз кӯдакона ба замин нишаста пой зад, ки илоҷи раҳойӣ нест.
«Гиря накун, шери хола; ордро бубар ба падарат. Баччаҳои ман мурдагистанд. Дигар ин чизи сархӯр ба касе лозим нест.
Кам накардаам. Фақат осиёбон ҳақ гирифт. Биё ман ҳамроҳат меравам, ҳамаро мефаҳмонам, ки ту айб надорӣ. Хобат бурда буд, ман гандумро дуздидам».
«Ба онҳо орд даркор не, тухмӣ даркор!»
«Чӣ кор кунам? Ман Худо набошам, ки ордро гандум гардонам».
Писарак як ба рӯйи зан нигарист ва сар андохта ғурунгид:
«Баред, барои баччаҳо баред... Ман илоҷи корро меёбам». Ва хесту бо пайроҳайи шеб сӯйӣ рудхона равон шуд.
– Ба куҷо?
Писарак лом нагуфта, бузраҳаро нишеб шуд. Чун зан дид, ки авзоъ ноҷӯр дорад, аз пасаш кашол гашт. «Наё!» «Гард писарам, ба роҳи шайтон нарав!» Вале ӯ писанд накарда, тохт.
Қасди ӯ дониста занак низ тохт. Садойи пурҷӯши Зарафшони шӯху тезоб набуд. Балки шохобе ҳамвору ором мерафт. Писар бо шасте, ки рафт ба об андохт хешро ва дар об пеши по хӯрда, афтид. Зан низ расид ва афтида, даст ба ӯ расонд.
Мӯйи расидаи писар ба даст омад, кашид. «Савобатро шуштӣ, баччам». Аммо писар нафаҳмид, ки зан чӣ гуфт. Нафасгардон буд.
– Холат мурад, ту маро зери гуноҳ мондӣ? Бигзор фарзандони ман муранд. Лек ту набояд... Ордро бубар. Ман худам пеши раис медаром. Мегӯям, ки гуноҳи ту нест.
Лек намешунид писарак. Зеро дар гӯшу даҳонаш об омада буд. Аз тану либосаш об мешорид; аз сару либоси зан ҳам.
Занак сахт дошта буд писаракро, то боз нагурезад. Ӯ низ мисли барраи сур сар фуроварда, оҳиста-оҳиста ҳамроҳи ӯ қадам зад; зеро дар чунин сину сол дар тани хеш санҷид, ки мурдан чун шавад.