«Боз гӯям: «Ту аз Худо зӯр нестӣ, Марг!» «Маро худи Худо фиристод!!!» «Дурӯғ! Ба номи Худо, дурӯғ!» «Марг» чунон беҷонест, ки Худоро медид, ҷонашро мегирифт...»
– Мӯсафед ҳеҷ аз қавлаш нагашт. Он дунёро ҳам мағозайи деҳа пиндорад. Ҳоло маълум нест, ки ба кадом шаҳр афтад: ба Биҳишт ё ба Ҷаҳаннам?
– Рафта омадӣ, кампир? Бе ман-а? Ба кадомаш равам?
Як чиз гуфтанӣ буд кампири нимҷонаш. Лекин забон газид, хуб хаёл карду ёд овард: «Аҳдамон буд-ку? Бояд ҳамроҳ биравем». Сар афшонд: «Ман нигарон меистам; бевафойӣ накунӣ...
Тарсам аз танҳойӣ»
«Уввввв!!!» Боз ҳамон хел хамёза кашида, то миён рост шуд. Дастонаш чун боли кушодаи уқоб ё каргас парешон шуданд. Миёнаш ба тарафи рост тоб хӯрд. Сар ба пушт майл хӯрда, рӯ ба осмон бозмонд. Мисли телевизори лаълидор, ки рӯзҳои барфу борон чунин нағма кунад; чарс-чарс садо диҳад, ки донак мешикаста бошад; қарор истад бахш, сонӣ оташаш мурда, чизе нишон надиҳад ва якбора садо диҳаду сурат на:
«Шумо чӣ ҳайвонед, ки дастони ӯро дошта, бо зӯрӣ нахобонед!» Ин садои телевизори хомӯш нест; чунки айб дониста онро нагиронда буданд. Бародари ҳоҷӣ гуфт ин ҳарфро. «Метарсем». «Аз бало наметарседу аз дасти боборо доштан... Ако! Чӣ шуд ба шумо? Хоб кунед!» «Садо накунед, ҳоҷӣ, метарсанд.
Руҳашон рафтагӣ. Шайтон бозӣ доронад. Айби магазин. Ин хел ҷойҳо «пирхона». Лекин ин кас баччагӣ карда, бисёр...»
«Аҳмақ!» хулоса кард бемор. «Ин кас ҳолӣ намемуранд; ҳамаро месанҷанд. Дар зиндагӣ дӯсту душманро фарқ намекарданд, инак фарқ гузоштанӣ». «Аблаҳ!» Кебида, канортар шуданд. Пашша рез кард. Вале ӯ эҳсос надошт, ки ин хунхори болдорро биронад ва раги рӯю лабу даҳонаш наҷунбид. «Хабари марг». «Хуб нодонед шумо занҳо; ин болдоракҳо зиндаро мехуранду... Ҳол он ки «ин кас» ба ҳукми мурда». Садо баровард: «Худат мурдан гир... Ман мурданӣ нестам... Шумо чӣ донед, ки ин дунё чӣ зебо; зиндагӣ чӣ ширин? Дунёро пуштора карда нашавад. Агар мурам, Зиндагиро ҳамроҳам барам. Кампирро ҳам барам. Одамон – ҳаром... рӯз надиҳанд...»