– Бо чунин умри дароз ҷойи худат «Мазори Мавлоно».
– Не, домулло. Ман йолиқ нестам. «Мазори Мавлоно» ҷойи бузургон...
– Аз ҳама бузург худат, бобӣ. Дар ин деҳа касе ба сад надаромадааст. Меҳрубоние, ки Худои таъоло ба худат кард, ба касе накардааст. Умри се-чор касро ба худат бахшид.
– Мазори Мавлоно бузургтарин мазор. Тарсам, ки гӯр мурдаамро дангал диҳад.
– Нафаҳмидам, бобӣ? Наход, гӯр бузургсолтарин марди диёрро дангал диҳад?
– Донӣ, ки ман савдогар будам; аз пайравони пайғамбар...
Худат ҳам, домулло, ҳамин чизро дар назар дошта, духтарамро ба занӣ хостӣ. Аз бӯйи Муҳаммад пайғамбар донистӣ, тоҷир ҳалолтарин каси олам. Камбудии мӯҳтоҷонро буд гардонад.
Ҳама савоб ӯро насиб гардад... Лекин ин хел нест: савдогар аз сад навадро занад. Хусусан савдогарони имрӯза. Ба шунидам чунин. Ҳатто санги тарозуро парма карда, аз мағзаш гирифта даҳони сӯрохиро сурб резанд, чӣ монад ба дигараш... Аз ин рӯ, мурдаи ман йолиқи «Мазори Мавлоно» нест.
– Ин хел нагӯ, бобӣ. Арзандатарин мурда мурдаи худат. Барои он ки дилат пур шавад, заминашро харида мегирем...
Бобӣ дуру дароз ба андеша рафт. Дер чашмони нобиноашро ба болору вассаҳои хона дӯхт ва оҳи бадард кашид.
– Гӯристони «Мардумӣ» чӣ? – баъди мулоҳизаи зиёд пурсид домод.
– Маро дар он ҷо роҳ надиҳанд. – Магар ҳамин чизро шуниданӣ буд, ки зуд посух дод. Домулло нигарон, то Бобӣ чӣ гӯяд. – Маро шиносанд, чӣ неку бад карданамро донанд. Кафанбасар хеста, асои рӯйи гӯрашонро канда, зада-зада аз биҳишт берун кунанд; ба нори ҷаҳаннам андозанд, ки тоқати азоби онро надорам...
– Қариб фаҳмидам. Худат бигӯ, бобӣ, ки йолиқи кадом гӯристон ҳастӣ?
– Волло, надонам... Касоне ҳастанд, ки мехоҳанд, гӯрашон аз «Мазори Мавлоно» ҳам баландтар бошад, ки оламро тамошо бикунанд... Ман ин хел намехоҳаму... лекин мехоҳам, ки як худам танҳо бошам. Ҳеҷ кас набинад; ҳеҷ касро набинам.
– Ҳамдиёрони азиз, ба ин кор роҳ намедиҳанд, ки дар қуллаи баланди бекас Бобиро тани танҳо гӯр кунанд.