Ин раққос бо чунин санами зебо рақсид, вале дар гардан рӯймоли зан бастааст. Галстук ё шапарак наёфт?!»
«Охир бо либоси ӯ галстук, шапарак мувофиқат надорад!»
«Шуд. 49 хол кам?!» ва дигар холҳо паст шудан гирифтанд; баъзе доварон рақами «5»-ро ҳам бардоштанд. Сардовар маҷбур шуд боз «10»-ро боло кунад. Вале ин бор «9»-ро бардошт. Дигарон «10»-ро ва нафаре аз зери рақами» «10» яки дигарро нишон дод.
– Ин чанд? Ёздаҳ ё як саду даҳ?!
– Сардовар чанде ҳисобад!
– Ёздаҳ! – эълон кард сардовар, вале мушавваш гашт, ки ду «50»-ӣ шуд. Баъд саф кашиданд. Ду ҷуфт дар миёна, сипас аз рӯйи хол қатор шуданд. Чашми довар ба қӯҳансолтарин раққос афтид, ки дар канор ҷой дорад; айнак ба чашм монда нигарист:
Набоков. «хуб нашудаст» гуфт ба худ ва эълон кард: «Аз ҷуфти Набокову Ширин хоҳиш дорем, рақси «Чайка»-ро иҷро бикунанд!» Мазмун: «Ҷон кандани Чайка» буд.
5.03.10.

ДАРГУЗАШТИ НАВИСАНДАИ НОТАКРОР
«Ман туро гуфтам, ки дасту дилатро аз онҳо бишӯй; онҳо киройи шишту хез кардан нестанд ва ҳеҷ гоҳ бо мо насозанд; як мардуми худдонами нописанди мағрури ҳавобаланд, ки ба падарашон ошнойӣ надоранд. Ҳамин хел, ки моро одам ҳисоб накунанд. Албатта ҷон дорад, рафтору кирдорашон шоиста, доно, хондагӣ, бофаҳму фаросот; сиёҳу сафедро фарқ кунанд; мисли баччаҳои шаҳрии мо аспро гову говро хар, нагӯянд; онҳо бекаллаҳоро «харнавозӣ» кунанд...»
«Чихел «бекаллаҳоро?» Сарашон «ких?!» – даст ба гулӯ чун корд ронда бурид Дижам ва аз гуфтаҳои ӯ ҳайрон монд: – Ҳамон кас чӣ бадӣ кард, ки шумо ин қадар мегӯед?»
– Гуфтам, боз мегӯям; сад бор гуфта бошам, ҳазор бор мегӯям, ки онҳо, хусусан, касе, ки «устодаш» донӣ, одам нест.
Моро баробари хомӯшак надонад...
– Чӣ хел? Ба китоби ман сарсухан навишт; дар онҷо чунин ҳарфҳо нест. На ман, на шумо, на дӯстони моро мазаммат кардаст. Баракс гуфтааст, ки адабиёт аз Дижам умеди зиёд дорад.