КАЛЛАПӮШИ САРХӮР
Душанбе – рӯзи тозагии бозор будаст, хабар надорам. Лекин беруни бозор бозор: мевафурӯшӣ, сабзафурӯшӣ, алафучалаф.
Растаи навсохт бо пайроҳаи миёни хоначаҳо ва девори истгоҳи мошинҳо кашолёфта то роҳи оҳан равад ва гузашта, роҳи мошингардро бурида, ду канори он васеъ гардад. Марди аврупоипӯши кӯзпушт пеш-пеши марди бредбасар гашта, ҳар ҷо барои пурсидани нархи чизе хам шавад, марди аврупойинамо ба он бор даст расонад. Лек ҳушу ёдаш ва чашмаш ба сарурӯйи бредпӯш бошад. Чун бредпӯш баъзе чизҳоро надида гирифта пеш гузарад марди аврупоипӯш аз паси сари ӯ нигарад. Бредпӯш ин бор ба шишаи тирезаи ошхона нигарист ва худашу он мардро дид, ки аз паси сараш сурат гирад. Кораш тамом шуд, ки суратгирак ба ғилоф ҷо кард, боз пеш гузашт.
Тоқат накарда, пеши роҳи бредпӯшро гирифт.
– Бубахшед, ба шумо як савол: Ман аз ин кулоҳи сари шумо чанд хелашро доштам: сиёҳ, сафед, зард, сурх, сабз... яку якбора ҳамаашро гум кардам. Шумо ин кулоҳро аз куҷо ёфтед?
– Ман ин кулоҳро наёфтаам, писарам овард.
– Аҳа. Писаратон аз куҷо овард?
– Аз хориҷа.
– Аз кадом хориҷа?
– Аз хориҷ; берун аз кишвари мо. Ҳар бор, ки омад ҳамин хел кулоҳ меорад.
– Агар пай бурда бошед, ман худам аз хориҷа. Чунон ки гуфтам, бредҳои ранга доштам, гум кардам. Ҳозир ин хел чизҳоро истеҳсол намекунанд; чунки сарҳои солим кам мондагӣ. Ҳама хориҷаро бозор ба бозор гаштам, нишонашро надидам. Сари шумо ягона сарест, ки соҳиби он кулоҳаст. Агар хато накунам. Ин кулоҳ яке аз кулоҳҳои сари ман. Чунон ки мебинед, ман дигар чиз пӯшида наметавонам. Сарам шамол кашидаст; варам кардаст.
– Сари ман ҳам мисли сари шумо. Дигар чиз пӯшида наметавонам. Сарам бод мекашад.
– Дидед, ин маризи меросӣ. Аз сари ман ба сари шумо гузаштааст. Агар ин кулоҳи ман намебуд, агар ба сари шумо намеомад; сари шумо ҳеҷ гоҳ дард намекард.
– Пеш аз кулоҳ пӯшиданам...