«Ҷаранги гӯш монд?»
«Кадом ҷаранг? Аааа! Ҷуз садои суханони шумо дигар ҷаранге нест дар гӯшам. Ба назарам ки набуд. Симойи шумо даруни чашмам; овозатон дар гӯшам; меҳрубониатон дар дилам; ёдатон дар ёдам... Ман соҳиби ҳама чиз...»
«Хоҳам, ки ҳамон ҳикояи гуфтаатонро хонам... Ҳамон ҳикояи табиби доно ва ҷавони хушкомро».

«Ало! Ман ошиқ шудам. Ҷаҳон дар назарам ҳеҷ аст».
«Муборак бошад!»
Ба назари бевазан ҷаранги гӯшаш гум нашуда: «муборак бошад!» гӯён марди занмурда аз дар даромад. Ду дардманд дида ба чашми ҳамдигар дӯхтанд ва хомӯш буданд. Мард пиндошт, ки зан ошиқ ӯро шуда бошад ва бо нигоҳи меҳрубон, вале занхӯр сӯяш майл кард, то танг ба канор гирад, лабони сард ба лабонаш гузорад ва об шуда бо қадаш резад. Вале зан ду даст ба сари синаи ӯ тира гузошта, боздошташ. Ҳатто латтаи сафеди маҳсе намдорро аз даст нагузошта буд. Пирамарди ба чунин мулоқот омоданабуда ҳайрон монд; сипоҳигарона табассум кард, ки ӯ ноз дорад ва ё пирхонаро риоя кунад.
«Гуфтед, ки ошиқ шудам?»
«Оре, ошиқ шудам...» гуфт ва баргашта ба дастгоҳ нигарист.
Бо латтаи намдор онро пок кард. «Ӯ ҳам ба ман ошиқ шуд.
Чанд қадам дур шавам, фарёд занад: «чӣ-чӣ, чӣ-чӣ, чӣ-чӣ!»
Пеш чунин одат надошт. Баъди фармудаи шумо чунин хӯ баровард...»
«Ҳҳааа...»
«Шумо гуфтед-ку, набояд ба кас ошиқ шавӣ. Ба чиз, ба касб, ба коре ошиқ шудан ҳам имкон дорад. Ман ба ин боақлак ошиқ шудам, ки рӯзи аввал шуморо фан кард, баъд ҳунарашро нишон дод. Ба назарам «ҷаранг»-и гӯшатон гум шуд?»
«Не. Он чизи осмонист; фиристода. Гум нашавад. Лекин гоҳе шумо сухан мегӯед, фаромӯш гардад».
«Мисли ин дастгоҳ. Гоҳе наздаш ҳастам, ором; дур шавам, «чӣ-чӣ» гӯяд. Шуморо ёд кунад. Ман ҳам шуморо ёд орам. Аз ин рӯ ба шумо занг задам, то донед, ки... то донед, ки... дилро бақувват гиред, ки зиндагӣ хушиҳо дорад. Маъюс набояд буд...»
20.03.10.