«Ҳез»
ном бигирӣ.
– Мӯкиҳом даридагӣ.
– Астағфируллоҳ, ҳолӣ як чиз мегуфтам... Ба ту фаҳмондам, ки ҳич кор намекунӣ! Чун ҷунбидӣ, побанд таранг гардад, онҳо аз он сӯ кашанд, ки ҳалола шуд... Гаранг! Як гапро чанд бор такрор бикунам?!
Ва майли хестан кард Хушмурод: «Хаёл кардам, ҳезумхаварон доранд. Мӯкӣ пӯшидаам, гумонашон ҳезум орам. Ана бинед, мулло, мӯкиҳоям чи хел даридагӣ». Ӯ пой дароз кард. Аз даридаи пошнаи мӯкӣ гард рехт.
– Ношуд! Ношукр! Ба никоҳ мӯкии даридаи ту чӣ дахл дорад?!
Ва дар кушода падаршӯ даромад:
– Чӣ ҷангҷол доред, мулло?
– Хушмурод шарм медорад.
– Шарм доштан лозим. Лекин шарм надор. Худо муносиб дидаст...
Падаршӯ сухан ба охир нарасонида Хушмурод «ҳӣ» гуфт ва ӯ сӯйи мулло ишора кард, то гапро ғоз надода, хутба хонад.
Занон арӯсро оварданд. Кунҷи хона нишонданд.
Мулло Хутба хонд ва аз домод пурсид: «Шумо, ки Хушмурод валади Исо ибни Мӯсо ҳастед...»
Исо ибни Мӯсо сурфид, ки шубон писари ӯ нест. Писари ӯ Рауф, ки занро талоқ дода, ҳоло Хушмурод бояд ҳароми ӯро ҳалол бигардонад.
– Э, ҳа. Шумо, ки Хушмурод писари Гулмуроди чӯпон ҳастед, зани талоқдодаи Рауфро қабул кардед ба занӣ?»
– Ҳӣ.
– Қабулаш кардед ба занӣ?!
– Ҳӣ.
– А, қабулаш кардед ба занӣ?!
– Ҳӣ.
«Ҳайи инҳо ҳамин хел».
«Шумо, ки Насиба бинти раҳматии Ҳошим ҳастед, тани нафисаи худро ба ҳамин ҷавони ҳозиру нозир Чӯпон бахшидед ба занӣ?»
«Бахшидам».