Тор -ӣ тор -к торик
Порс -ӣ Порс -к Порсик
Асур -ӣ асур -к асурик
Паҳлав -ӣ паҳлав -к паҳлавик
Кирил -ӣ Кирил -к кирилик
Той -ӣ Той -з-тозик
, -к (арабҳо)
Кулоҳ -ӣ кулоҳ -в- куловӣ
(курдон)
Замӣ - - -н Замин
Гуштӣ - - -н гуштин
Остӣ - - -н Остин
даст -а -к дастак

Ҳангоми маънидоди як калима бо шубҳа онро инкор кардан мумкин аст, аммо гурўҳи калимаҳоро, ки ҳама дар зери таъсири як қонунияти этнографию фонетикӣ ва морфологӣ пайдо шудаанд, инкор кардан муҳол аст. Зеро дар тӯли солиёни дароз онҳо дар асоси қонуниятҳои сотсиолингвистии ҳамин забон пайдо шудаанд. Мо дар ин мақола кӯшидем, дар такя ба ном ва урфу одати ақвоми гуногун ва халқиятҳои дигар исбот намоем, ки номи қавму халқҳо аз кулоҳ ё сарпӯши инсон ва он чи ба сар марбут аст, сохта мешудааст. Ва номи тоҷик низ аз кулоҳи оддӣ ва кӯчӣ на, ки аз номи кулоҳи олӣ ва шоҳона, яъне тоҷ пайдоиш дорад.
Адабиёт 1. Айнӣ С.А. Восифӣ ва хулосаи «Бадоеъулвақоеъ». Душанбе:
Ирфон, 1985. 336 с.
2. Бурҳони қотеъ (таълифи Муҳаммад Ҳусайни Бурҳон): дар панҷ ҷилд. –Теҳрон: Амири Кабир) 1357-2469 с.
3. Даль В.И. Большой толковый словарь.
http://қasғm.қғ/pқogpcvse/slovaқpқ/.
4. Ибн-ал-Балхӣ. Форснома. Душанбе: Дониш, 1989, 160с.
5. Исматов С.М. Тоҷ андар «Шоҳнома». Душанбе: Деваштич, 2009,166 с.
6. Луғатнома (таълифи Алиакбари Деҳхудо): иборат аз 50 ҷилд. –Теҳрон, 1337-1345.
7. Русско-таджикский словарь. М.: Русский язык, 1985. 1280 с.
8. Таърихи Байҳақӣ (Таълифи Абулфазли Байҳақӣ). –Теҳрон, 1291.