Санавбар аз ҳайронӣ чӣ кор карданашро намедонист. Яқинан чунин ранг гирифтани корро интизор набуд. Мо гуфтемаш: «Ҳеҷ гап не, мегузарад. Апаи Назокат каме ором шавад, дарк мекунад, ки ту табарвор ҳам гап зада бошӣ, лекин аз рӯи дилсӯзӣ ва маслиҳат таъкидаш кардаӣ.»
Ҳама бо хотири ошуфта хона ба хона шудем. Лекин апаи Назокати мо на танҳо гапи Санавбарро дарк накард, балки ӯро душмани рақами якаш эълон сохт. Дар ин байн боз шайтонҳову дурӯғгӯйҳои хабаркаш ҳам нақши назаррасе бозиданд. Кор ба ҷое расид, ки дар маъракае агар Санавбар меомад, апаи Назокат намоишкорона хеста мерафт. Чанд дугонаи чоплуси манфиатталаб низ ҳамроҳияш мекарданд. Ҳангоме ки ба маъракае даъваташ кунанд, ӯ худозадаро ҳам гуфтаен? Агар ӯ бошад, ман намиём, – гуфта эътироз баён мекард.
Ин ҳама моҷаро ҳикояеро ба ёдам овард:
Дар ҷангал муромурии бешумори ҳайвонҳо сар шуд. Мисле, ки эпидемияе сар зада бошад. Ҳар рӯз чандин ҷонвари нодир ба ҳалокат мерасиданд. Табобат кардани онҳо низ чорае набахшид, чунки саршумори ҷонварон зиёд буду қувваи кории одамон кам. Сабаби